Tego dnia...

Miejsce swobodnych i luźnych rozmów

Re: Tego dnia...

Postprzez Michał Jerzy Potocki » 13 sty 2021, 17:56

12.01.1673 r.
W Amsterdamie użyto po raz pierwszy nowoczesnych węży strażackich do gaszenia pożaru.

Najstarsze zarejestrowane użycie srprzętu pożarniczego pochodzi ze starożytnej Grecji. Według greckiego autora Apollodorusa wtedy miał powstać archaiczny wąż do gaszania ognia, jeden koniec jelita wołu został przymocowany do pęcherza moczonego wodą. Kiedy pęcherz został wyciskany, woda była tłoczona przez długie jelito i skierowana była „do miejsc narażonych na ogniste strzały”.
Prekursor nowoczesnego węża pożarniczego został wynaleziony w 1672 roku w Amsterdamie w Holandii przez Mikołaja i Jana van der Heidena. Wąż tłoczny był wykonany ze skóry. Złączki mosiężne były przymocowane do każdego końca, aby umożliwić połączenie kilku sekcji. W 1698 r. wykonali wąż ssawny z ciężkiego płótna pokrytego farbą lub cementem, aby zapewnić wodoszczelność. Wąż został wzmocniony wewnętrznymi pierścieniami metalowymi.
Wczesne węże skórzane nie były zbyt trwałe, ich szwy miały tendencję do pęknięcia pod wpływem ciśnienia. Pierwszy nitowany skórzany wąż został opracowany w 1808 roku w Filadelfii przez grupę wolontariuszy straży pożarnej. Ich wąż miał szwy utrzymywane razem przez 65-100 metalowych nitów na metr w celu wyeliminowania nieszczelności. Dwóch członków grupy opatentowało ten projekt w 1817 roku i zaczęło je produkować. Choć w 1827 r. wprowadzono również tkane waty i liny lniane, a przewody gumowane zostały wprowadzone w 1827 r., żaden z tych wzorów nie został opracowany na tyle wystarczająco dobrze, aby zastąpić nitowany skórzany wąż strażacki aż do lat 70. XIX wieku.

/-/Michał Jerzy Potocki
Herbu Pilawa
Szlachcic Rzeczypospolitej Obojga Narodów
Rotmistrz Wojsk Koronnych
Kanclerz Wielki
Wojski Pomorski

Obrazek



Avatar użytkownika
Rotmistrz
Rotmistrz
 
Posty: 1846
Dołączył(a): 09 lut 2020, 14:04
Lokalizacja: Kamieniec Podolski
Medale: 7
Order Zasługi RON IV (1) Order Zasługi RON V (1) Order Zasługi RON VI (1)
Krzyż Monarchii II (1) Medal Bene Merentibus (2) (1) Medal Bene Merentibus (1) (1)
Amarantowa Wstążka (1)
Godności Kancelaryjne: Kanclerz Wielki
Tytuł: 10. Wojski
Gadu-Gadu: 70637937

Re: Tego dnia...

Postprzez Michał Jerzy Potocki » 13 sty 2021, 17:57

12.01.1528 r.
Gustaw I Waza został koronowany na króla Szwecji.

Gustaw I Waza, szw. Gustav I lub Gustav Vasa (ok. 1496–1560), król Szwecji (1523–1560) i jej regent (1521–1523) w czasie wojny wyzwoleńczej z Danią. Założyciel dynastii Wazów, który przekształcił państwo w silnie scentralizowaną monarchię dziedziczną. Stanął na czele narodowego powstania przeciw Duńczykom i doprowadził do faktycznego zerwania unii kalmarskiej (1523). Zaprowadził w Szwecji reformację luterańską (1527) i zbudował stałą armię narodową. Położył podwaliny pod budowę szwedzkiej mocarstwowości w XVII w. Ojciec Eryka XIV (1560–1568), Jana III (1568–1592) i Karola IX (1604–1611). Jego wnukiem był Zygmunt III Waza (1587–1632). Forma Gustaw Waza jest anachronizmem, której użycie jest poświadczone najwcześniej w 1739 r. W czasach przed wstąpieniem na tron nazywał siebie Gustawem Erikssonem (Gustav Eriksson).
Urodził się prawdopodobnie 12 maja 1496 r. w posiadłości Lindholmen w parafii Orkesta lub w Rydboholm w parafii Östra Ryd. Obie posiadłości leżą w Upplandzie i w tym czasie należały do jego rodziny. Był synem członka Rady Królestwa Erika Johanssona (Vasa) (ok. 1470–1520) i Cecili Månsdotter (Eka) (ok. 1475–1522). Jego rodzice należeli do starych rodów możnowładczych południowego Upplandu, skoligaconych z innymi wpływowymi rodami. Przez matkę był spokrewniony z regentem Stenem Sture Starszym (1470–1497 i 1501–1503), który był jego wujem. Siostra przyrodnia matki, Kristina Nilsdotter (Gyllenstierna), była żoną regenta Stena Sture Młodszego (1512–1520).
Informacje na temat jego dzieciństwa i wczesnej młodości są niepewne. Ustalenie pewnych faktów na podstawie późniejszych przekazów jest trudne ze względu na dużą liczbę mitów i sprzecznych informacji. Podstawowe wykształcenie miał zdobyć w szkole w Uppsali, gdzie miał też rzekomo odbyć studia. Według spisanej ok. 1560 r. z polecenia Gustawa Wazy kroniki Pedera Svarta, w 1514 r. przyszły król został dworzaninem regenta Stena Sture Młodszego. Duży wpływ na poglądy Gustawa, jako przeciwnika unii kalmarskiej i Danii oraz zwolennika nieograniczonych praw władcy, wywarł przebywający na dworze regenta jego bliski doradca, Hemming Gadh. Gustaw został także wprowadzony przez swojego ojca w sprawy związane z zarządzaniem majątkiem w Rydboholm.
W 1518 r., w czasie drugiej nieudanej wyprawy króla duńskiego Chrystiana II na Sztokholm przeciw regentowi Stenowi Sture Młodszemu, uczestniczył w bitwie pod Brännkyrka, gdzie według tradycji (kronika Pedera Swarta) miał jako chorąży dzierżyć główną chorągwię królestwa (huvudbaner). Wątpliwe jest jednak, że tak zaszczytna funkcja została powierzona tak młodej i jeszcze niedoświadczonej osobie, a informacja przekazana przez Pedera Swarta w spisanej wiele lat później kronice miała na celu podkreślenie rangi i odwagi przyszłego króla (Larsson 2002, s. 40).
W październiku tego samego roku znalazł się wśród sześciu zakładników, którzy zostali wywiezieni przez Chrystiana II do Danii. Gustaw został umieszczony u Erika Eriksena Bannera, dalekiego krewnego, na zamku Kalø na Jutlandii, gdzie był przetrzymywany prawie rok.
Wczesną jesienią 1519 r. udało mu się uciec i przedostać do Lubeki, dokąd przybył 30 września rzekomo przebrany, według jednej z wersji, za poganiacza wołów. 31 maja 1520 r. przedostał się drogą morską do Szwecji, schodząc na ląd na przylądku Stensö udde na południe od oblężonego w tym czasie przez Duńczyków Kalmaru. Tutaj przekonał się, że oblegani nie przejawiają większej woli walki i udał się w dalszą drogę przez Småland i Östergötland w kierunku Doliny Melaru. W tym czasie kapitulował Kalmar i Sztokholm, a 4 listopada 1520 r. Chrystian II został koronowany na króla Szwecji. Kilka dni później doszło do wydarzeń „krwawej łaźni sztokholmskiej”.
Pod koniec 1520 r. przybył do Dalarna, prowincji tradycyjnie wiernej stronnictwu Sturów, gdzie spodziewał się uzyskać pomoc przeciw Chrystianowi II. Wiadomości na temat jego początkowej działalności w Dalarna są niepewne i zostały ukoloryzowane przez późniejszą tradycję w serię bohaterskich przygód. W styczniu 1521 r. został wybrany w Mora przez mieszkańców Dalarna na ich przywódcę (hövitsman), po czym stanął na czele udanego powstania przeciw Chrystianowi II. Powstanie szybko rozszerzało się i wkrótce objęło cały kraj.
Na zjeździe w Vadstena w sierpniu 1521 r. został obrany regentem (riksförestånadare), a jego pozycja wodza wszystkich sił szwedzkich w walce z Chrystianem II stawała się coraz mocniejsza. W 1522 r. udało mu się uzyskać za cenę ustępstw handlowych pomoc Lubeki w formie okrętów, najemników i pieniędzy. Zakupione w Lubece okręty dały początek szwedzkiej flocie wojennej.
Pomoc Lubeki zadecydowała o sukcesie powstania w Szwecji. Wiosną 1523 r. w Danii wybuchło powstanie przeciw Chrystianowi II, którego zdetronizowano. 6 czerwca 1523 r. Gustaw Waza został wybrany w Strängnäs królem Szwecji, 23 czerwca wjechał uroczyście do Sztokholmu przez Bramę Południową. Zmarł 29 września 1560 r. na zamku Trzech Koron w Sztokholmie. Został uroczyście pochowany 21 grudnia 1560 r. w katedrze w Uppsali.
Gustaw Waza był człowiekiem podejrzliwym i nieufnym, co odzwierciedlają wysyłane z jego kancelarii listy do podwładnych. Nie ufał swoim poddanym, jak i cudzoziemcom. Cechowały go także silne wybuchy gniewu, w czym był podobny do swojego ojca, Erika Johanssona. W relacjach z innymi państwami wyraźny był jego kompleks niższości. Nie pochodził z rodu książęcego, jego ojciec był członkiem możnowładczej rady królestwa. Liczni wrogowie Gustawa w Niemczech nazywali go tyranem i uzurpatorem, pozbawionym ogłady „chłopskim królem”, co wywoływało u niego wybuchy bezsilnego gniewu.
Na tronie Szwecji zasiadał blisko 40 lat (1523–1560). Pod koniec swego życia próbował podsumować swoje panowanie. Najpierw stanął na czele powstania przeciwko krwawemu tyranowi, Chrystianowi II. Wyzwolił państwo od chciwych cudzoziemców, czyniąc na powrót Szwedów gospodarzami we własnym państwie. Na nowo zbudował królestwo szwedzkie i wyzwolił je z okowów papiestwa i katolicyzmu. Sam siebie uważał za wyzwoliciela, budowniczego i ojca państwa, sprawiedliwie panującym nad swoim narodem. Tak też był przedstawiany przez kolejne pokolenia i historiografię. Faktycznie, pozostawił po sobie silne i dobrze zorganizowane państwo, zupełnie inne nad jakim objął władzę na początku lat 20. XVI w. Osiągnął to poprzez swój pragmatyzm i zręczność polityczną. Był władcą ostrożnym. Potrafił drogą zręcznej propagandy zdezorientować i skłócić swoich przeciwników, aby następnie przeprowadzić celne i bezwzględne uderzenie. Łamał dane przez siebie słowo, wydawał wyroki śmierci i więził ludzi nawet na podstawie niepewnych podejrzeń. Wszystko, aby osiągnąć wyznaczony cel. Był typowym dla epoki wczesnonowożytnej władcą, realizującym w praktyce zalecenia i metody sprawowania władzy zawarte w „Księciu” Machiavellego, chociaż nie jest pewne czy znał to dzieło.
Gustawowi Wazie udało się stworzyć sprawnie funkcjonujące państwo, które według jego testamentu miało być centralnie zarządzane przez ród Wazów. Pozycja króla była bardzo silna. Podporządkowana mu była rada królestwa i z rzadka zwoływane zjazdy stanów. Pozycja Korony i władzy królewskiej była niekwestionowana.

/-/Michał Jerzy Potocki
Herbu Pilawa
Szlachcic Rzeczypospolitej Obojga Narodów
Rotmistrz Wojsk Koronnych
Kanclerz Wielki
Wojski Pomorski

Obrazek



Avatar użytkownika
Rotmistrz
Rotmistrz
 
Posty: 1846
Dołączył(a): 09 lut 2020, 14:04
Lokalizacja: Kamieniec Podolski
Medale: 7
Order Zasługi RON IV (1) Order Zasługi RON V (1) Order Zasługi RON VI (1)
Krzyż Monarchii II (1) Medal Bene Merentibus (2) (1) Medal Bene Merentibus (1) (1)
Amarantowa Wstążka (1)
Godności Kancelaryjne: Kanclerz Wielki
Tytuł: 10. Wojski
Gadu-Gadu: 70637937

Re: Tego dnia...

Postprzez Michał Jerzy Potocki » 13 sty 2021, 17:59

13.01.532 r.n.e.
Powstanie Nika: zbuntowany tłum rozpoczął 5-dniowe oblężenie pałacu cesarza Justyniana I Wielkiego w Konstantynopolu.

Zamieszki wszczynane przez wrogo do siebie nastawione grupy pseudokibiców sportowych nie są wymysłem współczesnym. Już w średniowieczu ''fani'' rywalizujących ze sobą drużyn inicjowali krwawe starcia, wzniecając pożary i demolując pokaźne obszary miast.
Zarówno w Rzymie, jak i w Bizancjum istniały tzw. stronnictwa cyrkowe. Te doskonale zorganizowane i zhierarchizowane grupy obywateli zajmowały się organizacją wyścigów rydwanów. W Konstantynopolu były cztery główne zespoły rydwanów, walczące ze sobą o laur najlepszego: Czerwoni, Zieloni, Niebiescy i Biali. Zarówno zawodnicy, jak i kibice przywdziewali stroje w kolorach drużyn. Tak naprawdę, liczyły się tylko dwa zespoły, które pałały do siebie olbrzymią niechęcią: Zieloni i Niebiescy. Panujący w Bizancjum od 1 sierpnia 527 r. cesarz Justynian I był gorącym zwolennikiem Niebieskich.
Syn Wigilancji, siostry cesarza Justyna, zasiadł na bizantyjskim tronie w wieku 44 lat. Ten utalentowany, bystry i świetnie wykształcony mężczyzna przed objęciem władzy był oficerem cesarskiej straży przybocznej zwanej ''Scholae Palatine''. Około 525 r. poślubił Teodorę, córkę cyrkowego tresera niedźwiedzi, tancerkę i - według współczesnych Justynianowi pisarzy – prostytutkę. Kobieta od najmłodszych lat ochoczo sprzedawała bogatym mężczyznom to, czym natura obdarzyła ją niezwykle hojnie.
W cesarstwie wrzało! Nowy monarcha nie cieszył się najlepszą opinią, a tym bardziej jego żona. Dynastia chłopów z macedońskiego Naissus (dzisiejszy Nisz w Serbii) nie umocniła się jeszcze na tronie, a już mogła z niego spaść. Najbardziej znienawidzonym przez społeczeństwo był pierwszy minister Justyniana - Jan z Kapadocji.
Współcześni przedstawiali go jako człowieka bez czci i wiary. Okrutnego, rozwiązłego i bezwzględnego wobec swoich ofiar. Właśnie kogoś takiego potrzebował ambitny i planujący wielkie - ale niezwykle kosztowne – przedsięwzięcia Justynian. Jan dostarczał te bajońskie sumy cesarzowi dzięki temu, że brutalnie wyciskał je z mieszkańców Bizancjum.
Powstanie kibiców:
W styczniu 532 r. niezadowolenie społeczeństwa wyładowało się w wielkiej rewolcie antycesarskiej. 12 stycznia w stołecznym cyrku tłum od samego początku wykrzykiwał w stronę loży cesarskiej najprzeróżniejsze obelgi. Kulminacyjnym momentem było zakończenie 22 gonitwy rydwanów. Podniósł się wówczas nieznany dotąd okrzyk: ''Długiego życia dla Błękitnych i Zielonych!''.
I wtedy stała się rzecz niesłychana. Dotychczasowi śmiertelni wrogowie - Niebiescy oraz Zieloni - zawiązali koalicję wymierzoną w parę cesarską, Justyniana i Teodorę. Złączone frakcje przyjęły hasło: ''Nika'', co oznacza ''zwyciężaj'' (stąd przyjęta przez historyków nazwa rewolty - powstanie Nika). Za kulisami tej ludowej rewolty chowały się niezadowolone elity polityczne i kulturalne. Chciały one odsunąć od władzy ''trackich parweniuszy'', jak skrycie nazywały dynastię justyniańską. Przeciwstawiano jej siostrzeńców panującego w latach 491-518 cesarza Anastazjusza.
Położenie Justyniana stało się krytyczne. Wierne mu oddziały pod wodzą Belizariusza i Mundusa składały się tylko z ok. 1,5 - 2 tys. najemników. Gwardie pałacowe sympatyzowały z hipodromem, podobnie jak długi szereg senatorów. W pierwszej kolejności Justynian zdymisjonował trzech ministrów, m.in. Jana z Kapadocji. Należący do obozu greckiego i znany ze swej moralnej nieskazitelności oraz wrogości do korupcji senator Fokas otrzymał nominację na prefekta Wschodu.
Jednak to posunięcie nie zadowoliło buntowników. Wielotysięczne masy nie chciały opuścić cyrku. Jednego z siostrzeńców Anastazjusza o imieniu Hypatios zmuszono do przywdziania diademu cesarskiego. Wprowadzony przez tłum do hipodromu zasiadł na tzw. ''kathisma'' - miejscu w cyrku przeznaczonym dla cesarza.
Justynian wraz z najbliższym otoczeniem zmuszony został do zabarykadowania się w pałacu. Teraz on sam i jego najbliżsi zwątpili w to, czy uda się opanować sytuację, która z godziny na godzinę stawała się dla pary cesarskiej coraz bardziej dramatyczna. Tylko zdumiewająca energia i odwaga cesarzowej Teodory skłoniła Justyniana do dalszej walki. W najbardziej tragicznym momencie ta kobieta okazała się być godna tronu i uratowała swojego męża. Jak opisuje to bizantyjski kronikarz Prokopiusz z Cezarei, zrozpaczony Justynian chciał szukać ratunku w ucieczce, ale Teodora miała rzekomo przywieść go do opamiętania słowami: ''Ci, którzy noszą koronę, nigdy nie powinni przeżyć jej utracenia. Nie chcę dożyć dnia, w którym przestaną mnie tytułować cesarzową''. Według relacji historyka, Teodora miała oświadczyć, iż wprawdzie cesarz ma otwartą drogę ucieczki statkiem, ona jednak nigdy nie wyjedzie z Konstantynopola, gdyż: ''cesarska purpura jest najlepszym całunem''.
Wielki terror cesarski:
Justynian przystąpił do kontrakcji. Przez eunucha Narsesa odsunął Niebieskich od rewolucji. Ten – przy pomocy złota i świetnej przemowy - oznajmił im, że cesarz zawsze był ich zwolennikiem. I to w przeciwieństwie do uzurpatora Hypatiosa, który nigdy nie ukrywał sympatii do Zielonych.
Po kilku godzinach większość Niebieskich opuściła cyrkową arenę, zostawiając na placu boju zdezorientowanych Zielonych. Belizariusz i Mundus otrzymali cesarski rozkaz ataku na hipodrom. Wśród straszliwej rzezi wojska cesarskie utorowały sobie drogę do ''kathismy'', gdzie siostrzeńcy Justyniana pojmali uzurpatora Hypatiosa i jego brata Pompejusza.
Rewolucja była złamana. Na samym hipodromie zginęło od 30 do 34 tys. powstańców. Na próżno pojmani siostrzeńcy Anastazjusza wyjaśniali, że ich udział w przewrocie był niewłasnowolny. Justynian skazał ich na śmierć. Nazajutrz po zwycięstwie podjął też radykalne kroki, które przeszły do historii jako ''wielki terror cesarski'', skierowany głównie przeciwko opozycyjnym sferom arystokratycznym. Dziesiątki senatorów skazano na wygnanie i konfiskatę ich olbrzymich majątków. W ciągu kolejnych miesięcy, według przygotowanych przez urzędników cesarskiej kancelarii list, wykonano wyroki śmierci na blisko 3 tys. mieszkańcach stolicy.
Cyrkowe stronnictwa poddano ścisłej kontroli cesarskiego aparatu administracyjnego i kontroli policyjnej. Dynastia ''trackich pastuchów'' umocniła się i Justynian mógł przystąpić do realizacji swoich ambitnych planów, m.in. odbudowy zniszczonej podczas powstania Bazyliki Hagia Sophia, która wkrótce miała się stać największą chrześcijańską świątynią na świecie.


/-/Michał Jerzy Potocki
Herbu Pilawa
Szlachcic Rzeczypospolitej Obojga Narodów
Rotmistrz Wojsk Koronnych
Kanclerz Wielki
Wojski Pomorski

Obrazek



Avatar użytkownika
Rotmistrz
Rotmistrz
 
Posty: 1846
Dołączył(a): 09 lut 2020, 14:04
Lokalizacja: Kamieniec Podolski
Medale: 7
Order Zasługi RON IV (1) Order Zasługi RON V (1) Order Zasługi RON VI (1)
Krzyż Monarchii II (1) Medal Bene Merentibus (2) (1) Medal Bene Merentibus (1) (1)
Amarantowa Wstążka (1)
Godności Kancelaryjne: Kanclerz Wielki
Tytuł: 10. Wojski
Gadu-Gadu: 70637937

Re: Tego dnia...

Postprzez Michał Jerzy Potocki » 13 sty 2021, 18:01

13.01.1129 r.
Rozpoczął się synod w Troyes na którym powstała reguła zakonna templariuszy.

1. Najpierw mówimy do wszystkich tych, którzy potajemnie gardzą własną wolą i z czystym sercem pragną służyć Najwyższemu Królowi jako rycerze oraz z gorliwością chcą nosić na stałe ogromnie szlachetną zbroję posłuszeństwa. I przeto my upominamy was, którzy dotychczas wiedliście życie świeckich rycerzy, gdzie Jezus Chrystus nie był przyczyną, ale które obraliście tylko dla ludzkich względów, byście podążyli za tymi, których Bóg wybrał z masy wiecznego potępienia i którym nakazał przez swoją miłosierną łaskę bronić Świętego Kościoła i abyście śpiesznie przyłączyli się do nich na zawsze.
2. Przede wszystkim, jeśli chcielibyście być rycerzami Chrystusa, wybierając tak święte śluby, w swoim wyznaniu wiary musicie zjednoczyć czystą pilność i stałą wytrwałość, które są tak wartościowe, tak święte i tak szlachetne, że jeśli pozostaną nieskażone na zawsze, zasłużycie na obcowanie z męczennikami, którzy oddali dusze dla Jezusa Chrystusa. W tym religijnym zakonie umocnił się i odżył zakon rycerski. To rycerstwo wzgardziło sprawiedliwością, która sama ustala swe obowiązki i nie czyni tego, co powinna, czyli nie broni biednych, wdów, sierot i kościołów, lecz doprowadza do plądrowania, grabieży i zabijania. Bóg dobrze współdziała z nami i z naszym Zbawicielem Jezusem Chrystusem. On wysłał swoich przyjaciół ze Świętego Miasta Jeruzalem do pogranicza Francji i Burgundii, oni zaś dla naszego zbawienia i rozprzestrzenienia prawdziwej wiary nie przestają składać swoich dusz Bogu, tak mile widzianej ofiary.
3. Zatem my w całej radości i braterstwie, na prośbę Mistrza Hugona de Payens, przez którego wcześniej wymieniony zakon rycerski został założony łaską Świętego Ducha, zebraliśmy się w Troyes, przybywając z rozmaitych prowincji spoza gór, w święto mojego Pana, św. Hilarego, w roku wcielenia Jezusa Chrystusa 1128, w dziewiątym roku po założeniu wcześniej wspomnianego zakonu rycerskiego. O zachowaniu oraz początkach zakonu usłyszeliśmy na zwyczajnym spotkaniu kapituły z ust wyżej wymienionego Mistrza, Brata Hugona de Payens; i stosownie do ograniczeń naszego rozumienia, pochwaliliśmy co wydawało nam się dobre i korzystne, a wyrzekliśmy się tego, co wydawało się złe.
4. Tego wszystkiego, co miało miejsce na radzie, nie można rozpowiadać i rozgłaszać. Abyśmy nie zlekceważyli niczego, lecz rozważyli w mądrej roztropności, pozostawiliśmy to uznaniu naszego czcigodnego ojca lorda Honoriusza i szlachetnego patriarchy Jeruzalem Stefana, którzy znają sprawy Wschodu i Ubogich Rycerzy Chrystusa, za radą zwyczajnego zgromadzenia uchwaliliśmy to jednogłośnie. Chociaż wielka liczba religijnych ojców, którzy uczestniczyli w radzie pochwalało powagę naszych słów, niemniej jednak nie powinniśmy pominąć milczeniem prawdziwych wyroków i osądów, które oni wypowiedzieli.
5. Przeto ja, Jan Michał (Jean Michel), któremu powierzono ten boski urząd, dzięki łasce Bożej służyłem jako pokorny skryba tego dokumentu z polecenia rady i czcigodnego ojca Bernarda, opata Clairvaux.
Imiona ojców, którzy byli obecni na radzie
6. Najpierw był Mateusz, biskup Albano, z Bożej łaski legat Świętego Kościoła w Rzymie; R[enaud], arcybiskup Reims; H[enri], arcybiskup Sens; i następnie ich sufragani: G[ocelin], biskup Soissons; biskup Paryża; biskup Troyes; biskup Orléans; biskup Auxerre; biskup Meaux; biskup Chalons; biskup Laon; biskup Beauvais; opat Vézelay; który później został mianowany arcybiskupem Lyonu i legatem Kościoła Rzymskiego; opat Citeaux; opat Pontigny; opat Trois- Fontaines; opat St Denis de Reims; opat St-Etienne de Dijon; opat Molesmes; wcześniej wymieniony B[ernard], opat Clairvaux, którego słowa wymienieni wcześniej szczodrze chwalili. Także obecni byli: mistrz Aubri de Reims, mistrz Fulcher i inni, których wymienianie byłoby męczące. Z innych, których nie wypisano, wydaje się słuszne zapewnić, że prawdę kochają: hrabia Theobald; hrabia Nevers; Andre de Baudemant. Byli oni na radzie i dzięki swej doskonałej pilnej trosce odszukali co było dobre i zganili, co nie wydawało się słuszne.
7. Także obecny był Brat Hugon de Payens, Mistrz Zakonu, z kilkoma braćmi, których przywiózł ze sobą. Byli to: Brat Roland, Brat Godefroy i Brat Geoffroi Bisot, Brat Payen de Montdidier, Brat Archambaut de Saint- Amand. Ten to Mistrz Hugon ze swoimi towarzyszami opowiedział wyżej wymienionym ojcom wedle swej pamięci o zwyczajach i rytuałach w swych skromnych początkach i o tym, który powiedział: Ego principium qui et loquor vobis, co znaczy: "Ja, który mówię do was, jestem początkiem".
8. Ucieszyło synod, że obrady które tam przeprowadzono i rozważania Pisma Św. pilnie dokonane z mądrością mojego pana, Honoriusza, papieża Świętego Kościoła w Rzymie oraz z mądrością patriarchy Jeruzalem, za zgodą kapituły oraz Ubogich Rycerzy Chrystusa Świątyni która znajduje się w Jeruzalem, zostaną spisane i nie będą zapomniane, lecz pozostaną na stałe, tak aby przez uczciwe życie każdy mógł dojść do swego stwórcy. Miłosierdzie Pana [jest słodsze] niż miód; jego łaska przypomina oine i pozwala przyjść do Niego tym, którzy pragną mu służyć. Per infinitia seculorum secula. Amen
Tu zaczyna się Reguła Ubogich Rycerzy Świątyni
9. Wy, którzy wyrzekacie się własnej woli, wy inni służący Najwyższemu Królowi końmi i bronią, dla zbawienia waszych dusz, przez ustalony czas, starajcie się wszędzie z czystym pragnieniem słuchać jutrzni i całego nabożeństwa według prawa kanonicznego i zwyczajów mistrzów zakonnych Świętego Miasta Jeruzalem. O wy, czcigodni bracia, Bóg jest z wami, jeśli obiecacie wzgardzić zakłamanym światem w wiecznej miłości Boga i pogardzać pokusami waszych ciał: nakarmieni pokarmem Bożym, napojeni i poinstruowani przez przykazania Naszego Pana, na koniec Bożego nabożeństwa, nie powinniście bać się iść na bitwę, jeśli odtąd będziecie nosić tonsurę.
10. Jeśli jednak jakiś brat zostanie wysłany w ramach pracy domu i dzieła chrześcijaństwa na Wschód - co, jak wierzymy, będzie się zdarzało często - i nie może wysłuchać Bożego nabożeństwa, powinien zmówić trzynaście "Ojcze Nasz" zamiast jutrzni, siedem "Ojcze Nasz" za każdą godzinę i dziewięć za nieszpory. I my wszyscy nakazujemy mu to robić. Ale ci, którzy zostali wysłani z takiego powodu i nie mogą przybyć na godzinki aby wysłuchać Bożego nabożeństwa, jeśli możliwe, nie powinni opuszczać ustalonych godzinek, aby oddać Bogu to co mu należne.
Sposób, w jaki należy przyjmować braci
11. Jeśli jakikolwiek świecki rycerz, lub inny człowiek pragnąłby opuścić masę wiecznego potępienia, porzucić świeckie życie i wybrać wasz żywot we wspólnocie, nie zgadzajcie się przyjmować go natychmiast, lecz jak powiedział mój pan, św. Paweł: Probate spiritus si ex Deo sunt, co znaczy: "Wypróbujcie duszę, aby zobaczyć, czy pochodzi od Boga". Jeśli ten człowiek ma być dopuszczony do towarzystwa braci, niech zostanie mu odczytana Reguła, a jeśli chce on być gorliwie posłuszny nakazom Reguły i jeśli Mistrz oraz bracia chcą go przyjąć, niech objawi swoje życzenie przed wszystkimi braćmi zebranymi w kapitule i złoży swoją prośbę z czystym sercem.
O ekskomunikowanych rycerzach
12. Jeśli wiecie gdzie mają zebrać się ekskomunikowani rycerze, nakazujemy wam tam jechać. I jeśli ktokolwiek z ziemi za morzem pragnie wstąpić tam do zakonu rycerskiego, powinniście mniej mieć na uwadze doczesny zysk niż wieczne zbawienie jego duszy. Nakazujemy, aby był przyjęty pod warunkiem, że pojedzie do biskupa tej prowincji i powiadomi go o swym zamiarze. A kiedy biskup wysłucha i rozgrzeszy go, powinien go wysłać do Mistrza i braci Świątyni, i jeśli jego życie jest uczciwe i godne ich towarzystwa, jeśli wydaje się on Mistrzowi i braciom dobry, niech zostanie litościwie dopuszczony, a jeżeli zmarł w międzyczasie, wobec udręczenia i męki jakiej doznał niech zostaną mu przyznane wszystkie przywileje zakonu rycerskiego należne Ubogim Rycerzom Świątyni.
13. W żadnych innych okolicznościach bracia Świątyni nie powinni przebywać w towarzystwie wyraźnie ekskomunikowanego człowieka, ani brać jego rzeczy; tego zabraniamy surowo, bo byłoby rzeczą straszną jeśli zostaliby ekskomunikowani, tak jak on. Ale jeśli zakazano mu jedynie słuchać Bożego nabożeństwa, można przebywać w jego towarzystwie i wziąć jego własność na cel dobroczynny, za pozwoleniem komandora.
O nie przyjmowaniu dzieci
14. Mimo że Reguła świętych ojców dopuszcza przyjmowanie dzieci do życia religijnego, my nie radzimy wam tego czynić. Ponieważ ten, który pragnie oddać swoje dziecko na zawsze do zgromadzenia zakonu rycerskiego, powinien wychowywać je do czasu, gdy będzie ono zdolne pewnie nosić broń i uwalniać ziemię od wrogów Jezusa Chrystusa. Wtedy pozwólcie matce i ojcu przyprowadzić go do domu i ogłoście jego prośbę braciom; a o wiele lepiej jest, jeśli nie złoży on ślubów kiedy jest dzieckiem, lecz gdy będzie starszy, tak jak lepiej jest, jeśli nie żałuje złożenia ślubów, niż jeśli miałby tego żałować. Od tej pory niech zostanie on przyjęty na próbę według mądrości Mistrza i braci oraz według uczciwości życia tego, który prosi o dopuszczenie do zakonu.
O braciach, którzy stoją zbyt długo w kaplicy
15. Stało się nam wiadomym i usłyszeliśmy od wiarygodnych świadków, że bez umiaru i bez powściągliwości wysłuchujecie nabożeństwa stojąc. My nie nakazujemy, byście zachowywali się w ten sposób, przeciwnie, potępiamy to. Nakazujemy zaś, aby zarówno silni jak i słabi, w celu uniknięcia zamieszania, po odśpiewaniu psalmu zwanego Venite, inwitacji (invitatory) i hymnu, usiedli i odmówili swoje modlitwy w ciszy, delikatnie i nie głośno, tak aby nie zakłócać modlitwy innych braci.
16. Jednak na koniec psalmów, podczas śpiewania Gloria patri, z szacunku dla Świętej Trójcy wstaniecie i skłonicie się w kierunku ołtarza, a chorzy i słabi schylą swe głowy. Tak my nakazujemy, a podczas czytania objaśnienia Ewangelii, śpiewania Te Deum laudamus i wszystkich laud oraz gdy jutrznia się kończy, będziecie stać. Podobnie nakazujemy wam stać w czasie jutrzni i podczas wszystkich godzinek Naszej Pani.
O ubiorze Braci
17. Nakazujemy, aby habity wszystkich braci były zawsze w jednym kolorze, czyli białe, czarne lub brązowe. Zezwalamy wszystkim braciom rycerzom, na noszenie białych płaszczy w zimie i w lecie, jeśli to możliwe; i nikomu, kto nie należy do wymienionych Rycerzy Chrystusa, nie wolno mieć białego płaszcza, aby ci, którzy porzucili życie w ciemności mogli rozpoznać się nawzajem jako pogodzonych ze swym Stwórcą przez znak białych habitów, który oznacza szlachetność i całkowitą czystość. Czystość jest pewnością serca i zdrowiem ciała. Bowiem jeśli jakiś brat nie złoży ślubu czystości, nie będzie mógł osiągnąć wiecznego odpoczynku ani ujrzeć Boga, zgodnie ze słowami apostoła, który rzekł: Pacem sectamini cum omnibus et castimoniam sine qua nemo Deum videbit. Co znaczy: "Starajcie się przynosić pokój wszystkim, zachowajcie czystość, bez której nikt nie może ujrzeć Boga".
18. Jednakże te szaty powinny być bez ozdób i bez żadnych oznak dumy. Zatem nakazujemy, aby żaden brat nie miał kawałka futra na swoich ubraniach, ani niczego innego, co jest na użytek ciała, nawet koca, jeżeli nie jest on z jagnięcej lub owczej wełny. Nakazujemy wszystkim posiadać to samo, tak aby każdy mógł ubrać się i rozebrać oraz założyć i zdjąć buty bez trudu. Szatny lub ten który zajmuje jego miejsce powinien pilnie rozważyć i zadbać o wszystkie wyżej wymienione rzeczy, aby otrzymać nagrodę od Boga i żeby oczy zawistnych i oszczerców nie mogły zauważyć, że szaty są za długie lub za krótkie; lecz powinien je rozdzielić tak aby one pasowały na tego, kto musi je nosić, według jego rozmiaru.
19. A jeśli któryś z braci z powodu dumy i wyniosłości pragnie otrzymać jako mu należny lepszy i piękniejszy habit, niech będzie mu dany najgorszy. A ci, którzy otrzymali nowe szaty, muszą natychmiast oddać stare, aby można je było dać giermkom i serwientom, a często i biednym, zgodnie z tym, co wydaje się słuszne sprawującemu ten urząd.
O koszulach
20. Wśród innych rzeczy, miłosiernie orzekamy, aby - powodu wielkiej intensywności upału który panuje na Wschodzie od Wielkanocy do Wszystkich Świętych - z miłosierdzia, lecz w żadnym razie nie jako uprawnienie, dano lnianą koszulę każdemu bratu, który chciałby ją nosić.
O bieliźnie pościelowej
21. Nakazujemy wspólną zgodą, aby każdy miał ubranie i bieliznę pościelową według uznania Mistrza. Jest naszym zamiarem, aby - oprócz materaca - jeden zagłówek i jeden koc wystarczał każdemu; ten, kto nie ma jednej z tych rzeczy może mieć pled i używać płóciennego koca - czyli z miękkim włosem - przez cały czas. Bracia będą zawsze spali ubrani w koszule, spodnie, buty i pasy i tam gdzie śpią będzie się świecić aż do rana. Szatny powinien zadbać, aby włosy braci były dobrze obcięte, tak aby można ich było obejrzeć z przodu i z tyłu. Nakazujemy wam ściśle stosować się do tego samego zalecenia jeśli chodzi o brody i wąsy, tak aby nie można było na ciałach braci zauważyć żadnego nadmiaru.
O spiczastych butach i sznurowadłach
22. Zabraniamy spiczastych butów i sznurowadeł i zakazujemy jakiemukolwiek bratu nosić je; nie pozwalamy na ich noszenie także tym, którzy służą domowi przez określony czas, lecz zakazujemy im posiadania butów ze szpicami i sznurowadłami bez względu na okoliczności. Jest bowiem jawne i wiadome, że te obrzydliwe rzeczy należą do pogan. Bracia nie powinni również nosić zbyt długich włosów i habitów. Ci bowiem, którzy służą Najwyższemu Stwórcy koniecznie muszą narodzić się od wewnątrz i na zewnątrz przez obietnicę samego Boga, który powiedział: Estote mundi quia ego mundus sum. Co znaczy: "Bądźcie narodzeni jak Ja jestem narodzony".
Jak powinni jeść
23. W pałacu, inaczej zwanym refektarzem, bracia powinni jeść wspólnie. Ale jeśli potrzebujecie czegokolwiek, bo nie jesteście przyzwyczajeni do znaków używanych przez innych zakonników, powinniście cicho i dyskretnie poprosić o to czego potrzebujecie przy stole, z całą pokorą i uniżonością. Ponieważ apostoł powiedział: Manduca panem tuum cum silentio. To znaczy: "Jedz swój chleb w ciszy". A psalmista: Posui ori meo custodiam. To znaczy: "Wstrzymuję mój język". Czyli: "Pomyślałem, że mój język może mnie zawieść". To jest: "Wstrzymuję mój język, abym nie powiedział nic złego".
O czytaniu lekcji
24. Zawsze w czasie obiadu i kolacji konwentu niech będzie czytane Pismo Święte, jeśli to możliwe. Jeśli kochamy Boga, wszystkie Jego Święte Słowa i Jego Święte Przykazania, powinniśmy pragnąć słuchać uważnie; a czytający lekcję powie wam, byście zachowali ciszę, nim zacznie czytać.
O miskach i naczyniach do picia
25. Z powodu niedoboru misek, bracia będą jedli parami, tak aby jeden mógł bardziej przypatrywać się drugiemu, by nie wprowadzano do wspólnego posiłku nadmiernej skromności ani ukrytej wstrzemięźliwości. Wydaje się nam też uczciwe, żeby każdy brat miał taką samą rację wina w swoim kubku.
O jedzeniu mięsa
26. Powinno wystarczać wam jedzenie mięsa trzy razy w tygodniu, oprócz Świąt Bożego Narodzenia, Wszystkich Świętych, Wniebowzięcia i święta Dwunastu Apostołów. Przyjmuje się bowiem, że zwyczaj jedzenia mięsa psuje ciało. Jeśli jednak dzień postu, w którym należy powstrzymać się od jedzenia mięsa, wypada we wtorek, następnego dnia niech bracia dostana go w obfitości. A w niedzielę wszyscy bracia Świątyni, kapelani i klerycy (clerks), powinni dostać dwa posiłki mięsne aby uczcić święto Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Zaś reszta domowników, to znaczy giermkowie i serwienci, powinni zadowolić się jednym posiłkiem i być wdzięczni Bogu za niego.
O posiłkach dnia powszedniego
27. W innych dniach tygodnia, to znaczy w poniedziałki, środy, a nawet soboty, bracia powinni dostać dwa lub trzy posiłki z warzyw lub z innych potraw spożywanych z chlebem; uważamy, że jest to wystarczająca ilość i nakazujemy, żeby się tego trzymać. Ten bowiem, kto nie zje jednego posiłku, zje drugi.
O piątkowych posiłkach
28. W piątki niech postne jedzenie zostanie podane wspólnie całemu zgromadzeniu, z szacunku dla męki Jezusa Chrystusa; będziecie też pościć od Wszystkich Świętych do Wielkanocy, poza dniem Bożego Narodzenia, Wniebowzięciem i świętem Dwunastu Apostołów. Jednakże słabi i chorzy bracia nie powinni dotrzymywać tego postu. Od Wielkanocy do Wszystkich Świętych mogą jeść dwa razy dziennie, chyba że jest to ogólny post.
O odmawianiu modlitwy dziękczynnej
29. Zawsze po każdym obiedzie i kolacji wszyscy bracia powinni złożyć dziękczynienie Bogu w ciszy: w kościele, jeśli jest on blisko pałacu, w którym jedzą, a jeśli nie jest on blisko - w samym pałacu. Bracia powinni z pokornym sercem podziękować Jezusowi Chrystusowi, który jest Panem Dającym. Niech pozostałości połamanego chleba będą rozdane biednym, a całe bochenki zachowane. Chociaż nagroda ubogich, którą jest Królestwo Niebieskie, powinna być przyznana ubogim bez wahania, a wiara chrześcijańska niewątpliwie uznaje was za takich, nakazujemy aby dziesiątą część chleba dano waszemu Jałmużnikowi.
O spożywaniu posiłku wieczornego
30. Kiedy światło dnia blednie i zapada noc, słuchajcie bicia dzwonu lub wezwania na modlitwę, w zależności od zwyczajów kraju, i wszyscy idźcie na kompletę. Nakazujemy jednak najpierw spożyć lekki posiłek, choć uzależniamy spożywanie go od sądu i uznania Mistrza. Kiedy chce on, by była woda i gdy zarządzi, z miłosierdzia, rozcieńczone wino, niech będzie ono podawane rozsądnie. Nie należy go podawać w nadmiarze, lecz z umiarem. Salomon bowiem powiedział: Quia vinum facit apostatare sapientes. To znaczy, że wino psuje mądrych.
O zachowaniu ciszy
31. Kiedy bracia wychodzą z komplety, nie wolno swobodnie rozmawiać, za wyjątkiem nagłej potrzeby. Niech każdy idzie do swojego łóżka cicho i w milczeniu, a jeśli potrzebuje porozmawiać ze swoim giermkiem, powinien powiedzieć mu co ma do powiedzenia delikatnie i cicho. Jeśli jednak zdarzy się, że kiedy bracia wychodzą z komplety, rycerstwo lub dom ma poważny problem który musi być rozwiązany do rana, Mistrz lub grono starszych braci którzy zarządzają Zakonem pod kierownictwem Mistrza, mogą mówić stosownie. Z tego powodu nakazujemy, że trzeba tak to czynić.
32. Bo jest napisane: In multiloquio non effugies peccatum. To znaczy, że nadmierne mówienie nie pozostaje bez grzechu. I gdzie indziej: Mors et vita manibus lingue. To znaczy: "Życie i śmierć są pod władzą języka". W czasie tej rozmowy całkowicie zabraniamy zbędnych słów i niegodziwych wybuchów śmiechu. I jeśli cokolwiek, co nie powinno, zostanie powiedziane w czasie tej rozmowy, nakazujemy abyście, gdy położycie się do łóżek, odmówili modlitwę "Ojcze Nasz" z całą pokorą i oddaniem.
O chorych braciach
33. Bracia, którzy cierpią chorobę przez pracę dla domu, nie muszą wstawać na jutrznię za zgodą i pozwoleniem Mistrza lub tych, którym powierzono ten obowiązek. Powinni jednak zmówić zamiast jutrzni trzynaście Ojcze Nasz, jak ustanowiono wcześniej, w ten sposób aby słowa odzwierciedlały ich serca. Jak powiedział Dawid: Psallite sapienter. Co znaczy: "Śpiewaj mądrze". A gdzie indziej ten sam Dawid powiedział: In conspectu Angelorum psallam tibi. Co znaczy: "Będę śpiewał Ci przed aniołami". I niech rzecz ta zależy zawsze od uznania Mistrza lub tych, którym powierzono ten obowiązek.
O życiu we wspólnocie
34. Można przeczytać w Piśmie Świętym: Dividebatur singulis prout cuique opus erat. Co znaczy, że każdemu dano według jego potrzeb. Z tego powodu mówimy, że nikt spośród was nie powinien się wywyższać, ale wszyscy powinni dbać o chorych; zaś ten który jest mniej chory powinien dziękować Bogu i nie cierpieć; a ten, kto czuje się gorzej niech się ukorzy przez swą słabość i nie stanie się dumny przez okazywane mu współczucie. W ten sposób wszyscy członkowie będą żyli w pokoju. Zakazujemy komukolwiek nadmiernej wstrzemięźliwości; lecz niech wszyscy wytrwale zachowują życie we wspólnocie.
O Mistrzu
35. Mistrz może dać komukolwiek chce konia lub zbroję i jakąkolwiek rzecz innego brata, a brat, do którego dana rzecz należała nie powinien irytować się i denerwować: bo jest pewne, że jeśli rozgniewa się, wystąpi przeciwko Bogu.
O dawaniu rad
36. Niech do rady będą powoływani tylko ci bracia, o których Mistrz wie, że dadzą mądre i korzystne wskazówki; tak my nakazujemy i nie każdy może zostać wybrany. Jeśli bowiem bracia zechcą omawiać poważne kwestie, jak oddanie wspólnej ziemi, sprawy domu lub przyjęcie brata, wtedy, jeśli Mistrz będzie sobie tego życzył, należy zgromadzić całą kongregację, aby usłyszeć radę kapituły; a Mistrz niech uczyni to, co uważa za najlepsze i najkorzystniejsze.
O braciach wysłanych za morze
37. Bracia, którzy zostali wysłani do rozmaitych krajów świata, powinni starać się dochować nakazów Reguły stosownie do swych możliwości oraz nie pohańbić się jeśli chodzi o mięso, wino etc., tak aby mogli otrzymać dobrą opinię od obcych i nie skalali czynem lub słowem nakazów Zakonu oraz ustanawiali przykład dobrych czynów i mądrości; przede wszystkim aby ci z którymi obcują i ci w których gospodach mieszkają zostali otoczeni czcią. Jeśli to możliwe, dom w którym śpią i kwaterują bracia nie powinien być bez światła w nocy, tak aby ukryci w cieniu wrogowie nie mogli pokierować ich do niegodziwości, której Bóg im zabrania.
O utrzymywaniu pokoju
38. Każdy brat powinien starać się nie doprowadzać innego brata do gniewu lub złości, ponieważ wszechwładna litość Boża uważa zarówno silnych i słabych braci za równych, w imię miłosierdzia.
Jak bracia powinni postępować
39. Aby wywiązywać się ze swych świętych obowiązków, osiągnąć chwałę radości Pana i uniknąć ognia piekielnego, wszyscy bracia, którzy złożyli śluby, powinni być ściśle posłusznymi swojemu Mistrzowi. Nic bowiem nie jest droższe Jezusowi Chrystusowi niż posłuszeństwo. Przeto gdy tylko Mistrz wyda jakiś rozkaz, lub ten komu Mistrz przekazał tę władzę, należy go wypełnić bez zwłoki, tak jakby to sam Chrystus to nakazał. Ponieważ tak powiedział Jezus Chrystus ustami Dawida, i jest to prawda: Ob auditu auris obedivit mihi. Co znaczy: "Posłuchał mnie, gdy tylko mnie usłyszał."
40. Z tego powodu modlimy się i stanowczo nakazujemy braciom rycerzom, którzy porzucili swoją własną wolę i wszystkim innym, którzy służą przez ustalony okres, aby nie ośmielali się wychodzić do miasta bez pozwolenia Mistrza lub tego, któremu powierzono ten urząd; oprócz wychodzenia nocą do Grobu i miejsc modlitwy, które leżą w obrębie murów miasta Jeruzalem.
41. Tam bracia mogą iść parami, ale w innym wypadku nie mogą wychodzić na zewnątrz w dzień ani w nocy; a gdy zatrzymali się w jakiejś gospodzie, żaden brat, ani giermek, ani serwient nie mogą iść do bez pozwolenia do kwatery innego, aby go zobaczyć lub porozmawiać z nim, jak to zostało powiedziane wcześniej. Nakazujemy wspólną zgodą, aby w tym Zakonie, rządzonym przez Boga, żaden brat nie walczył ani nie odpoczywał według własnej woli, ale według rozkazów Mistrza, któremu wszyscy powinni podporządkować się, tak, by bracia mogli wypełniać słowa Jezusa Chrystusa, który powiedział: Non veni facere voluntatem meam, sed ejus que misit me, patris. Co znaczy: "Nie przyszedłem spełniać Mojej własnej woli, lecz wolę mojego Ojca, który mnie posłał."
Jak bracia powinni przeprowadzać wymianę
42. Bez pozwolenia Mistrza lub tego, kto ma tę władzę, niech żaden brat nie zamienia jednej rzeczy na inną, ani nie prosi o to, chyba że jest to mała lub drobna rzecz.
O zamkach
43. Bez pozwolenia Mistrza lub tego, kto ma tę władzę, niech żaden brat nie ma zamykanej na zamek sakwy lub torby; nie odnosi się to jednak do komandorów domów lub prowincji oraz do Mistrzów. Bez zgody Mistrza lub komandora, niech żaden brat nie otrzymuje listów od swoich krewnych lub innych osób; lecz jeśli ma pozwolenie i jeżeli to się podoba Mistrzowi lub komandorowi, można przeczytać mu listy.
O świeckich darach
44. Jeśli brat otrzyma od osoby świeckiej jako podziękowanie cokolwiek, czego nie można zakonserwować, jak na przykład mięso, powinien dać tę rzecz Mistrzowi lub Komandorowi Prowiantu (Commander of Victuals). Jednak jeśli zdarzy się, że któryś z jego przyjaciół lub krewnych ma coś, co chce dać tylko jemu, niech brat nie bierze tego bez pozwolenia Mistrza, lub tego, kto ma tę władzę. Ponadto, jeśli bratu została wysłana jakaś inna rzecz przez jego krewnych, niech nie bierze jej bez pozwolenia Mistrza lub tego, kto ma tę władzę. Nie życzymy sobie, aby komandorowie lub bajlifowie, którym szczególnie powierzono sprawowanie tego obowiązku, podlegali tej wyżej wymienionej zasadzie.
O przewinieniach
45. Jeśli któryś brat w mowie lub służbie wojskowej albo w jakikolwiek inny sposób popełni drobny grzech, on sam z własnej woli powinien powiadomić o przewinieniu Mistrza, aby móc poprawić się z czystym sercem. A jeśli on zwykle nie popełnia tego przewinienia, niech otrzyma lekką pokutę, lecz jeśli jego wina jest bardzo poważna niech zostanie oddalony od innych braci, tak żeby nie jadł ani nie pił przy żadnym stole z nimi, lecz całkiem sam. Brat ten powinien poddać się miłosierdziu i sądowi Mistrza oraz braci, aby mógł zostać zbawiony w dzień Sądu Ostatecznego.
O poważnych przewinieniach
46. Przede wszystkim nie powinniśmy dopuścić, aby któryś brat, potężny lub nie, silny czy słaby, który chce wynosić siebie stopniowo, stać się dumnym i bronić swego przestępstwa, pozostawał bezkarny. Ale jeśli on nie chce odpokutować za swój czyn, niech otrzyma surowszą karę. I jeśli przez pobożną radę odmówiono za niego modlitwy do Boga, lecz on nie chce się poprawić, ale pragnie chełpić się coraz bardziej swoim czynem, niech zostanie usunięty z pobożnego zgromadzenia; zgodnie ze słowami apostoła, który powiedział: Auferte malum ex vobis. Co znaczy: "Usuńcie niegodziwego spośród was". Musicie koniecznie usunąć niegodziwą owcę spośród wiernych braci.
47. Co więcej, Mistrz, który powinien trzymać w swojej ręce laskę i rózgę - laskę, którą podtrzymuje słabości i siły innych; rózgę, którą karze występki grzeszników - z umiłowania sprawiedliwości i za poradą patriarchy powinien to uczynić. Lecz także, jak mój pan św. Maksym powiedział: "Niech wyrozumiałość nie będzie większa niż wina, ani niech nadmierne karanie nie spowoduje, że grzesznik powróci do złych czynów".
48. Nakazujemy wam pobożną radą unikać plag: zawiści, pogłosek, złośliwości, oszczerstwa. Każdy zatem powinien pilnie wystrzegać się tego, co opisał apostoł: Ne sis criminator et susurro in populo. Co znaczy: "Nie oskarżaj ani nie oczerniaj ludu Bożego". Lecz kiedy brat wie na pewno, że jego brat zgrzeszył, niech cicho i z braterskim miłosierdziem upomni go na osobności, tylko pomiędzy nimi dwoma, a jeśli on nie chce słuchać, należy wezwać innego brata, a jeśli on zlekceważy ich obu, powinien wyrzec się swego czynu otwarcie przed całą kapitułą. Ci, którzy uwłaczają innym, cierpią z powodu ogromnej ślepoty i wielu jest pełnych głębokiego żalu, że nie ustrzegli się zawiści ku innym; przez co zostaną pogrążeni w odwiecznej niegodziwości diabła.
Niech nikt nie szczyci się swoimi błędami
49. Chociaż powszechnie wiadomo, że wszystkie błahe słowa są grzeszne, wypowiadają je ci, którzy szczycą się swoim własnym grzechem przed surowym sędzią Jezusem Chrystusem; co ukazują słowa Dawida: Obmutui et silui a bonis. To znaczy, że należy powstrzymywać się od mówienia nawet rzeczy dobrych i zachowywać ciszę. Podobnie należy wystrzegać się mówienia rzeczy złych, aby uniknąć kary za grzech. Zakazujemy i stanowczo zabraniamy jakiemukolwiek bratu szczegółowo opowiadać drugiemu bratu ani nikomu innemu o odważnych czynach jakich dokonał w życiu świeckim, które powinny być raczej nazwane nierozważnymi błędami popełnionymi podczas wypełniania rycerskich obowiązków, oraz o przyjemnościach ciała których zaznał z rozpustnymi kobietami; a jeśli zdarzy się, że brat usłyszy jak opowiada o nich inny brat, powinien natychmiast go uciszyć; a jeśli nie może tego uczynić, powinien bezzwłocznie opuścić to miejsce i nie słuchać sprzedawcy plugastwa.
Niech nikt nie prosi
50. Nakazujemy wam ściśle i surowo przestrzegać szczególnie tego zwyczaju: żaden brat nie powinien wprost prosić o konia i zbroję należącą do innego. Powinno się zaś uczynić to w taki sposób: jeżeli niemoc brata lub słabość jego zwierząt lub zbroi uniemożliwia mu wykonywanie pracy domu bez szkody, niech pójdzie do Mistrza, lub tego który jest na jego miejscu i wyjaśni mu sytuację w czystej wierze i prawdziwym braterstwie i odtąd pozostanie do dyspozycji Mistrza lub tego, kto sprawuje ten urząd.
O zwierzętach i giermkach
51. Każdy brat rycerz może mieć trzy konie i nie więcej bez pozwolenia Mistrza, z powodu wielkiego niedostatku, który w obecnym czasie panuje w Domu Bożym i Świątyni Salomona. Każdemu bratu rycerzowi przyznajemy trzy konie i jednego giermka, a jeśli ów giermek służy z chęcią, brat nie powinien bić go za żaden grzech, który popełnia.
Aby żaden brat nie miał ozdobnych cugli
52. Bezwzględnie zakazujemy wszystkim braciom posiadania złota lub srebra na swych cuglach, strzemionach i ostrogach, jeśli brat kupi srebro czy złoto. Jeśli jednak zdarzy się, że brat otrzyma w podarunku uprząż, która jest tak stara, że złoto lub srebro zmatowiało tak, że inni nie widzą ich piękna, ani nie można się nimi chlubić - wtedy może je zatrzymać. Jeśli jednak dostanie nowy ekwipunek, niech Mistrz uczyni z nim co uważa za stosowne.
O pokrowcach na lancę
53. Niech żaden brat nie posiada okrycia na swoją tarczę lub lancę, ponieważ nie ma z tego pożytku, a przeciwnie - byłoby to bardzo szkodliwe.
O torbach na jedzenie
54. Dotrzymywanie tego ustanowionego przez nas nakazu jest korzystne dla wszystkich; i z tego powodu nakazujemy, by odtąd go przestrzegano: aby żaden brat nie robił torby na jedzenie z płótna lub wełny - przede wszystkim - albo z czegokolwiek innego poza profinel.
O polowaniu
55. Zabraniamy wspólnie, aby którykolwiek z braci polował na ptaki z innym ptakiem. Zakonnikowi nie przystoi ulegać przyjemnościom, ale słuchać chętnie przykazań Bożych, być często na modlitwie i każdego dnia ze łzami wyznawać Bogu w swej modlitwie popełnione grzechy. Żaden brat nie może iść z człowiekiem, który łowi ptaki przy pomocy innego ptaka. Zakonnikowi przystoi chodzić w sposób prosty i pokorny, bez śmiechu i zbytniego mówienia, lecz powinien mówić rozsądnie i bez podnoszenia głosu. Z tego powodu szczególnie nakazujemy wszystkim braciom nie chodzić do lasu z łukiem lub kuszą, aby polować na zwierzęta lub towarzyszyć komuś kto zamierza to czynić, chyba że brat z miłości pragnie go uchronić przed niewiernymi poganami. Nie powinniście też iść za psami, nie krzyczeć ani nie gawędzić, ani nie popędzać konia ostrogami z chęci schwytania dzikiej bestii.
O lwie
56. Prawdą jest, że powierzono wam szczególny obowiązek oddawania dusz za waszych braci, jak uczynił Jezus Chrystus, i bronienia ziemi od niewiernych pogan, którzy są wrogami Syna Maryi Dziewicy. Wymieniony wyżej zakaz polowania w żadnym razie nie dotyczy lwa, bowiem przychodzi on krążąc i szukając czegoś co może pożreć, jego ręka przeciwko każdemu człowiekowi i ręka każdego człowieka przeciwko niemu.
Jak bracia mogą posiadać ziemie i ludzi
57. Wierzymy, że ten święty zakon narodził się z Pisma Świętego i Bożej Opatrzności w Ziemi Świętej na Wschodzie. Co znaczy, że ci uzbrojeni rycerze mogą zabijać wrogów krzyża bez grzechu. Uznajemy zatem, że możecie sprawiedliwie być nazywani rycerzami Świątyni z podwójną zasługą i pięknem uczciwości i że możecie posiadać ziemie, ludzi, chłopów pańszczyźnianych i pola oraz rządzić nimi sprawiedliwie i korzystać ze swoich praw do nich tak jak podano w szczegółowych ustaleniach.
O dziesięcinach
58.Wierzymy, że wy, którzy opuściliście miłe bogactwa tego świata, dobrowolnie poddaliście się ubóstwu; dlatego zadecydowaliśmy, że wy - żyjący we wspólnocie - możecie otrzymywać dziesięcinę. Jeśli biskup, który ma prawo otrzymywania dziesięciny, chce ją wam oddać z miłosierdzia, może, za zgodą swojej kapituły, oddać te dziesięciny które ma w posiadaniu Kościół. Ponadto, jeśli jakiś człowiek świecki zatrzyma dziesięciny ze swego patrymonium, na swą szkodę oraz wbrew Kościołowi i pragnie oddać je wam, może uczynić to za zgodą prałata i jego kapituły.
O wydawaniu sądów
59. Wiemy z własnych obserwacji, że jest wielu prześladowców i ludzi, którzy lubią spory oraz usiłują okrutnie dręczyć wiernych Świętemu Kościołowi i ich przyjaciół. Jasną decyzją naszej rady nakazujemy, że jeśli ktokolwiek na Wschodzie lub gdzie indziej poprosi was, dla ludzi wierzących i z umiłowania prawdy powinniście osądzić tę sprawę, jeśli druga strona zgadza się na to. Ten sam nakaz należy zachowywać, gdy zostanie wam coś skradzione.
O starszych braciach
60. Nakazujemy pobożną radą, aby starzejących się i słabych braci szanowano z pilnością i troszczono się o nich według ich słabości. Zgodnie z Regułą należy dostarczać im rzeczy niezbędnych dla ich dobrego samopoczucia, aby niczego im nie brakowało.
O chorych braciach
61. Chorych braci należy otoczyć troską i opieką oraz posługiwać im, zgodnie ze słowami Ewangelisty i Jezusa Chrystusa: Infirmus fui et visitastis me. Co znaczy: "Byłem chory, a odwiedziliście mnie"; i trzeba o tym pamiętać. Chorych braci powinno się traktować spokojnie i z troską, a dzięki tej posłudze, wykonywanej bez wahania, otrzymacie Królestwo Niebieskie. Przeto nakazujemy, aby Infirmarer pilnie i z oddaniem dostarczał różnym chorym braciom rzeczy dla nich koniecznych, takich jak mięso, ryby, ptaki i wszelkiego innego pożywienia, które przynosi dobre zdrowie, stosownie do środków i możliwości domu.
O zmarłych braciach
62. Kiedy któryś brat przejdzie z życia do śmieci, od czego nikt nie jest wyjątkiem, nakazujemy wam odśpiewanie z czystym sercem mszy za jego duszę i odprawienie nabożeństwa przez księży służących Najwyższemu Królowi, was, służących miłosierdziu przez określony czas i wszystkich braci obecnych tam gdzie leży ciało. Służący przez określony czas powinni odmówić sto Ojcze Nasz przez następnych siedem dni. Wszyscy bracia, którzy są pod władzą domu, w którym zmarł brat, powinni odmówić sto Ojcze Nasz za Boże miłosierdzie, jak powiedziano powyżej, gdy tylko dowiedzą się o śmierci brata. Prosimy również i nakazujemy władzą kapłańską, aby przez czterdzieści dni ubogiemu człowiekowi dawano mięso i wino przez pamięć dla zmarłego brata, tak jakby był on żywy. Zdecydowanie zabraniamy wszystkich innych ofiar, które czyniono według uznania i bez rozwagi przez Ubogich Rycerzy Świątyni przy śmierci któregoś z braci, w święta Wielkanocy i inne święta.
63. Powinniście ponadto wyznawać swoją wiarę z czystym sercem w dzień i w nocy, aby można was było porównać pod tym względem do najmądrzejszych z wszystkich proroków, którzy powiedzieli: Calicem salutaris accipiam. Co znaczy: "Wezmę kielich zbawienia". Co oznacza: "Odpłacę za śmierć Jezusa Chrystusa moją śmiercią". Ponieważ tak jak Jezus Chrystus oddał swoje ciało za mnie, tak samo ja jestem gotów oddać moją duszę za mych braci. To jest należyta ofiara, prawdziwe poświęcenie bardzo miłe Bogu.
O księżach i duchownych, którzy służą miłosierdziu
64. Cała rada nakazuje wam składać wszystkie ofiary i wszelkie jałmużny, w jakikolwiek sposób otrzymane, kapłanom, clerks (klerykom, duchownym) i innym, którzy służą miłosierdziu przez określony czas. Według nakazu Pana Boga, słudzy Kościoła mogą mieć tylko pożywienie i ubranie i nie wolno im mieć czegoś innego, chyba że Mistrz z własnej woli i miłosierdzia pragnie dać im coś.
O świeckich rycerzach
65. Ci, którzy służą z dobrego serca i pozostają z wami przez określony czas, są rycerzami Domu Bożego i Świątyni Salomona; dlatego z miłosierdzia modlimy się i ostatecznie nakazujemy, że jeśli Bóg swą mocą zabierze któregoś z nich w czasie jego pobytu, przez wzgląd na miłość Boga i z braterskiego miłosierdzia niech jeden ubogi będzie karmiony przez siedem dni, dla dobra duszy zmarłego, a każdy brat w domu powinien odmówić trzydzieści Ojcze Nasz.
O świeckich rycerzach, którzy służą przez określony czas
66. Nakazujemy, aby wszyscy świeccy rycerze, którzy pragną z czystym sercem służyć Jezusowi Chrystusowi i domowi Świątyni Salomona przez określony czas, sumiennie zakupili odpowiedniego konia, broń i wszystko inne, co będzie potrzebne do tego zajęcia. Następnie nakazujemy obu stronom ocenić wartość konia i zapisać ją, tak by jej nie zapomnieć; i niech wszystko czego potrzebuje rycerz, jego giermek i koń, nawet podkowy, otrzymają oni z braterskiego miłosierdzia stosownie do środków posiadanych przez dom. Jeśli w okresie pobytu zdarzy się, że koń zginie w służbie domu, Mistrz powinien zastąpić go innym, jeżeli dom stać na to. Jeśli na koniec swojej kadencji rycerz pragnie wrócić do swojego kraju, powinien pozostawić domowi, z dobrego serca, pół ceny konia a drugą połowę może odebrać z jałmużny domu, jeśli chce.
O zobowiązaniach serwientów
67. Jako że giermkowie i serwienci którzy pragną służyć miłosierdziu w domu Świątyni dla zbawienia swoich dusz i przez określony czas, pochodzą z rozmaitych miejsc, wydaje się nam słuszne, by odebrać od nich przyrzeczenie, tak aby zawistny wróg nie sprawił, że będą żałowali lub wyrzekną się swoich dobrych intencji.
O białych płaszczach
68. Wspólną radą całej kapituły zabraniamy i nakazujemy usunąć z domu, z powodu występku, każdego, kto nie z własnej woli był w domu Boga i u rycerzy Świątyni; jak również, aby serwienci i giermkowie nie mieli białych habitów. Przez ten zwyczaj dom ponosił wielkie straty, bowiem na terenach za górami zaprzysięgano fałszywych braci, żonatych mężczyzn i innych, którzy mówili, że są braćmi Świątyni, podczas gdy należeli oni do świata. Przynieśli tak dużo wstydu dla nas i szkody Zakonowi Rycerskiemu, że nawet ich giermkowie szczycili się tym; z tego powodu powstały liczne skandale. Dlatego niech otrzymają czarne szaty, lecz jeśli nie można takich znaleźć, powinno się dać im to co jest dostępne w tej prowincji lub to co jest najtańsze, czyli burell.
O żonatych braciach
69. Jeśli żonaci mężczyźni proszą o przyjęcie do bractwa oraz beneficjów i nabożeństw domu, pozwalamy wam przyjąć ich pod następującymi warunkami: po ich śmierci pozostawią wam część majątku i wszystko, co później uzyskali. Tymczasem powinni prowadzić uczciwe życie i starać się czynić dobrze względem braci. Nie mogą jednak nosić białych habitów czy płaszczy; ponadto, jeśli pan umrze przed swoją panią, braciom powinna przypaść część jego majątku, a żona niech weźmie resztę, by mogła się utrzymać w czasie trwania jej życia; ponieważ nie wydaje się nam słuszne, aby takie confreres mieszkały w domu z braćmi, którzy przysięgali Bogu czystość.
O siostrach
70. Towarzystwo kobiet jest rzeczą niebezpieczną, gdyż przez nie szatan sprowadził niejednego z prostej ścieżki do Raju. Od tej pory niech kobiety nie będą przyjmowane jako siostry do domu Świątyni; i dlatego, drodzy bracia, zaniechajcie tego zwyczaju, aby wśród was zawsze trwał kwiat czystości.
Niech nie mają zażyłości z kobietą
71. Uważamy, że jest rzeczą niebezpieczną, aby zakonnik patrzał zbyt dużo na twarz kobiety. Z tego powodu niech nikt z was nie śmie pocałować kobiety, czy jest to wdowa, młoda dziewczyna, matka, siostra, ciotka, lub inna; i odtąd zakon rycerski Jezusa Chrystusa powinien za wszelką cenę unikać uścisków kobiet, przez które mężczyźni wielokrotnie ginęli, tak aby mogli przebywać wiecznie przed obliczem Boga z czystym sumieniem i prawym życiem.
Nie być ojcem chrzestnym
72. Od tej pory zakazujemy wszystkim braciom podnosić dziecko nad chrzcielnicą i nikt nie powinien wstydzić się odmówić bycia chrzestnym ojcem lub chrzestną matką; ten wstyd przynosi więcej chwały niż grzech.
O przykazaniach
73. Wszystkie nakazy wymienione i spisane powyżej w tej Regule zależą od uznania i osądu Mistrza.
Oto dni świąteczne i posty, które wszyscy bracia powinni obchodzić i dochowywać
74. Niech wszyscy obecni i przyszli bracia Świątyni wiedzą, że powinni pościć w wigilię Dwunastu Apostołów, czyli świętych Piotra i Pawła, św. Andrzeja, św. Jakuba i św. Filipa, św. Tomasza, św. Bartłomieja, świętych Szymona i Judy św. Jakuba, św. Mateusza, wigilię św. Jana Chrzciciela, wigilię Wniebowstąpienia i dwa dni wcześniej, Dni Krzyżowe, wigilię zesłania Ducha Świętego, suche dni, wigilię św. Wawrzyńca, wigilię Naszej Pani w połowie sierpnia, wigilię Wszystkich Świętych i wigilię Trzech Króli. Bracia powinni pościć we wszystkie wyżej wymienione dni, według przykazań papieża Innocentego, wydanych na synodzie, który odbył się w mieście Pizie. Jeśli któryś z wymienionych dni świątecznych wypada w poniedziałek, powinni pościć w poprzedzającą sobotę. Jeśli narodziny Naszego Pana wypadną w piątek, bracia powinni jeść mięso aby uczcić święto. Muszą jednak pościć w dzień św. Marka z powodu Litanii: ponieważ tak ustanowił Rzym ze względu na śmiertelność ludzi. Jeśli jednak to święto wypadnie w czasie oktawy Wielkanocy, bracia nie powinni pościć.
Oto dni świąteczne, które należy obchodzić w Domu Świątyni
75. Narodzenie Naszego Pana, święto św. Stefana, św. Jana Ewangelisty, świętych Młodzianków, ósmy dzień świat Bożego Narodzenia, którym jest dzień Nowego Roku, Trzech Króli, Matki Boskiej Gromnicznej, św. Macieja Apostoła, Zwiastowanie Najświętszej Marii Pannie w marcu, Wielkanoc i trzy następne dni, św. Jerzego, świętych Filipa i Jakuba - apostołów, odnalezienie Świętego Krzyża, Wniebowstąpienie Naszego Pana, Zesłanie Ducha Św. i dwa kolejne dni, św. Jana Chrzciciela, św. Piotra i św. Pawła - apostołów, św. Marii Magdaleny, św. Jakuba Apostoła, św. Wawrzyńca, Wniebowzięcie Naszej Pani, narodzenie Naszej Pani, Podniesienie Krzyża Świętego, św. Mateusza Apostoła, św. Michała, świętych Szymona i Judy, Wszystkich Świętych, św. Marcina w zimie, św. Katarzyny w zimie, św. Andrzeja, św. Mikołaja w zimie, św. Tomasza Apostoła.
76. Żadnych pomniejszych świąt nie należy obchodzić w domu Świątyni. Życzymy sobie i radzimy ściśle przestrzegać, by wszyscy bracia Świątyni pościli od niedzieli przed św. Marcinem do Narodzin Naszego Pana, chyba że choroba to im uniemożliwi. A jeśli zdarzy się, że dzień św. Marcina wypadnie w niedzielę, bracia powinni obyć się bez mięsa w poprzednią niedzielę.


/-/Michał Jerzy Potocki
Herbu Pilawa
Szlachcic Rzeczypospolitej Obojga Narodów
Rotmistrz Wojsk Koronnych
Kanclerz Wielki
Wojski Pomorski

Obrazek



Avatar użytkownika
Rotmistrz
Rotmistrz
 
Posty: 1846
Dołączył(a): 09 lut 2020, 14:04
Lokalizacja: Kamieniec Podolski
Medale: 7
Order Zasługi RON IV (1) Order Zasługi RON V (1) Order Zasługi RON VI (1)
Krzyż Monarchii II (1) Medal Bene Merentibus (2) (1) Medal Bene Merentibus (1) (1)
Amarantowa Wstążka (1)
Godności Kancelaryjne: Kanclerz Wielki
Tytuł: 10. Wojski
Gadu-Gadu: 70637937

Re: Tego dnia...

Postprzez Michał Jerzy Potocki » 13 sty 2021, 18:02

13.01.845 r.
Na dworze króla wschodniofrankijskiego Ludwika II w Ratyzbonie przyjęło chrzest 14 czeskich książąt wraz ze swymi drużynami.

"...Tuż po objęciu władzy Ludwik Niemiecki nakazał ochrzcić czternastu tamtejszych książąt. Ta styczniowa uroczystość 845 roku tylko tyle zmieniła, że książęta czescy uzyskali chrzest, z czego ich poddani nawet nie zdawali sobie sprawy, a i pewnie samego pomysłu nie pochwalali. Jednak w rozumieniu Kościoła niemieckiego religia się rozprzestrzeniała. Wszyscy zatem byli zadowoleni i kompletnie nic z tego nie wynikało..."

/-/Michał Jerzy Potocki
Herbu Pilawa
Szlachcic Rzeczypospolitej Obojga Narodów
Rotmistrz Wojsk Koronnych
Kanclerz Wielki
Wojski Pomorski

Obrazek



Avatar użytkownika
Rotmistrz
Rotmistrz
 
Posty: 1846
Dołączył(a): 09 lut 2020, 14:04
Lokalizacja: Kamieniec Podolski
Medale: 7
Order Zasługi RON IV (1) Order Zasługi RON V (1) Order Zasługi RON VI (1)
Krzyż Monarchii II (1) Medal Bene Merentibus (2) (1) Medal Bene Merentibus (1) (1)
Amarantowa Wstążka (1)
Godności Kancelaryjne: Kanclerz Wielki
Tytuł: 10. Wojski
Gadu-Gadu: 70637937

Re: Tego dnia...

Postprzez Michał Jerzy Potocki » 13 sty 2021, 18:02

Manuel Krommenacker - Francuski żuaw 1870-1871 r.
Nazwa „żuaw” pochodzi od nazwy algierskiego plemienia Kabylów - zuãwa. W 1831 roku, w okresie zdobywania Algierii przez Francję, utworzono z nich oddziały lekkiej piechoty. Już wtedy charakteryzowali się swoistym umundurowaniem, w skład którego wchodziły m.in. szerokie spodnie, ściągane przy kostce i fez czyli wschodnie nakrycie głowy w kształcie ściętego stożka, zakończonego czarnym frędzlem. Żuawi brali udział w wojnie krymskiej, wojnie francusko-austriackiej, w czasie interwencji francuskiej w Meksyku. Twórcą polskiego oddziału żuawów był Franciszek Rochebrune, Francuz służący niegdyś w armii francuskiej, który od 1862 roku prowadził w Krakowie szkołę fechtunku. Stał się pomysłodawcą najbardziej charakterystycznego oddziału Powstania Styczniowego i jego dowódcą.

/-/Michał Jerzy Potocki
Herbu Pilawa
Szlachcic Rzeczypospolitej Obojga Narodów
Rotmistrz Wojsk Koronnych
Kanclerz Wielki
Wojski Pomorski

Obrazek



Avatar użytkownika
Rotmistrz
Rotmistrz
 
Posty: 1846
Dołączył(a): 09 lut 2020, 14:04
Lokalizacja: Kamieniec Podolski
Medale: 7
Order Zasługi RON IV (1) Order Zasługi RON V (1) Order Zasługi RON VI (1)
Krzyż Monarchii II (1) Medal Bene Merentibus (2) (1) Medal Bene Merentibus (1) (1)
Amarantowa Wstążka (1)
Godności Kancelaryjne: Kanclerz Wielki
Tytuł: 10. Wojski
Gadu-Gadu: 70637937

Re: Tego dnia...

Postprzez Michał Jerzy Potocki » 13 sty 2021, 18:04

12.01.29 r. p.n.e.
Nastał Pokój Rzymski (Pax Romana).

Pax Romana – „Pokój rzymski" oznaczał okres pokoju wewnątrz i na zewnątrz imperium rzymskiego. Termin odnosi się zasadniczo do I i II wieku n.e., w czasie kiedy obszar zajmowany przez Rzym był największy, a ekspansja militarna ograniczona do potrzebnego minimum. W ówczesnym czasie władza była stabilna, a kraj pozostawał bez konfliktów wewnętrznych oraz bez zagrożeń z zewnątrz.
„Pokój rzymski” został wprowadzony po okresie wojen domowych toczących się o władzę i był hasłem politycznym wykorzystywanym podczas ich trwania. Termin ten został wprowadzony przez cesarza Oktawiana Augusta, który został princepsem i jedynym władcą imperium po wojnach domowych w roku 27 n.e.. Dlatego Pax Romana określane jest także jako Pax Augusta. Pokój trwał około 207 lat, od 27 roku p.n.e. do 180 roku n.e. – do śmierci ostatniego z tzw. dobrych cesarzy – Marka Aureliusza.
Pax Romana rozpoczął się zwycięstwem Oktawiana Augusta nad Markiem Antoniuszem w 27 roku n.e. w bitwie morskiej pod Akcjum. Wtedy też zwycięski August stał się pierwszym obywatelem. Ponieważ wcześniej nie było przypadku, aby oficjalnie pełnie władzy posiadał jeden człowiek, Oktawian August zachował pozory republiki w państwie, przy jednoczesnym parciu swojej władzy na sile wojska.
Podjął decyzję o rządach ważnych postaci wojskowych, na których czele stanął on sam. Sytuacja taka uniemożliwiła wybuch kolejnej wojny domowej. „Pokój rzymski" nie był natychmiastowo wprowadzono po zwycięstwie nad Antoniuszem, dalej toczyły się walki w Hiszpanii i w Alpach. Pomimo tego August zamknął bramy świątyni Janusa w Rzymie (aż trzykrotnie), co w tradycji rzymskiej oznaczało zakończenie działań wojennych. Pierwszy raz August zamknął wrota w 29 roku p.n.e., drugi w 25 roku p.n.e., a trzeci raz w 13 roku p.n.e., kiedy to Senat zlecił 4 czerwca budowę „Ołtarza Pokoju" (Ara Pacis), który powstał na cześć powrotu Augusta i jego głównego generała Agryppy, z kampanii pacyfikacyjnej zbuntowanych prowincji, pieczętując tym samym pokój.

/-/Michał Jerzy Potocki
Herbu Pilawa
Szlachcic Rzeczypospolitej Obojga Narodów
Rotmistrz Wojsk Koronnych
Kanclerz Wielki
Wojski Pomorski

Obrazek



Avatar użytkownika
Rotmistrz
Rotmistrz
 
Posty: 1846
Dołączył(a): 09 lut 2020, 14:04
Lokalizacja: Kamieniec Podolski
Medale: 7
Order Zasługi RON IV (1) Order Zasługi RON V (1) Order Zasługi RON VI (1)
Krzyż Monarchii II (1) Medal Bene Merentibus (2) (1) Medal Bene Merentibus (1) (1)
Amarantowa Wstążka (1)
Godności Kancelaryjne: Kanclerz Wielki
Tytuł: 10. Wojski
Gadu-Gadu: 70637937

Re: Tego dnia...

Postprzez Michał Jerzy Potocki » 17 sty 2021, 14:20

14.01
1392 – Król Władysław Jagiełło nadał prawa miejskie Chełmowi.
1771 – Konfederacja barska: zakończyło się nieudane oblężenie Jasnej Góry przez wojska królewskie i rosyjskie pod dowództwem pułkownika Iwana Drewicza (31 grudnia-14 stycznia).
1807 – Napoleon Bonaparte wydał dekret ustanawiający na zajętych przez wojska francuskie ziemiach polskich rząd tymczasowy pod nazwą Komisji Rządzącej.
1863 – W nocy z 14 na 15 stycznia przeprowadzono w Warszawie brankę, która przyspieszyła wybuch powstania styczniowego.
/-/Michał Jerzy Potocki
Herbu Pilawa
Szlachcic Rzeczypospolitej Obojga Narodów
Rotmistrz Wojsk Koronnych
Kanclerz Wielki
Wojski Pomorski

Obrazek



Avatar użytkownika
Rotmistrz
Rotmistrz
 
Posty: 1846
Dołączył(a): 09 lut 2020, 14:04
Lokalizacja: Kamieniec Podolski
Medale: 7
Order Zasługi RON IV (1) Order Zasługi RON V (1) Order Zasługi RON VI (1)
Krzyż Monarchii II (1) Medal Bene Merentibus (2) (1) Medal Bene Merentibus (1) (1)
Amarantowa Wstążka (1)
Godności Kancelaryjne: Kanclerz Wielki
Tytuł: 10. Wojski
Gadu-Gadu: 70637937

Re: Tego dnia...

Postprzez Michał Jerzy Potocki » 17 sty 2021, 14:21

WYDARZENIA NA ŚWIECIE
14.01
1092 – Konrad I Przemyślida został księciem Czech.
1129 – Synod w Troyes pod przewodnictwem legata kardynała Mateusza d’Albano i opata Bernarda z Clairvaux uprawomocnił powstanie zakonu templariuszy.
1236 – Król Anglii Henryk III Plantagenet ożenił się z Eleonorą Prowansalską.
1301 – Wraz ze śmiercią króla Węgier i Chorwacji Andrzeja III wygasła dynastia Arpadów.
1343 – Arnoszt z Pardubic został mianowany biskupem praskim.
1506 – W jednej z rzymskich winnic znaleziono starożytną rzeźbę Grupa Laokoona.
1526 – Król Francji Franciszek I, przebywający od czasu klęski w bitwie pod Pawią w niewoli hiszpańskiej, został zmuszony do podpisania pokoju madryckiego, w którym w zamian za uwolnienie zobowiązał się do licznych ustępstw terytorialnych i oddania dwóch synów jako zakładników.
1539 – Hiszpania zaanektowała Kubę.
1659 – Wojna hiszpańsko-portugalska: zwycięstwo wojsk portugalskich w bitwie pod Elvas.
1701 – Założono pierwszą szkołę morską w Rosji.
1724 – Król Hiszpanii Filip V Burbon abdykował na rzecz swego syna Ludwika I.
1761 – Armia afgańska pokonała Marathów w trzeciej bitwie pod Panipatem.
1779 – Paolo Renier został dożą Wenecji.
1784 – Amerykański Kongres Kontynentalny ratyfikował traktat wersalski kończący wojnę o niepodległość USA.
1797 – I koalicja antyfrancuska: zwycięstwo wojsk francuskich nad austriackimi w bitwie pod Rivoli.
1806 – III koalicja antyfrancuska: wojska francuskie zajęły Neapol.
1814 – W Kilonii podpisano układ pokojowy między Szwecją a Królestwem Danii i Norwegii, kończący wojny napoleońskie w Skandynawii.
1851 – Juan Bravo Murillo został przewodniczącym Rady Ministrów Hiszpanii.
1858 – W Paryżu miał miejsce nieudany zamach bombowy na jadącego do teatru cesarza Napoleona III, w którym zginęło 12 osób, a 156 zostało rannych.
1866 – Wybuchła wojna Chile i Peru z Hiszpanią.
1872 – Padł pies rasy skye terrier Greyfriars Bobby, który niemal przez 14 lat czuwał przy grobie swego pana na cmentarzu w szkockim Edynburgu.
/-/Michał Jerzy Potocki
Herbu Pilawa
Szlachcic Rzeczypospolitej Obojga Narodów
Rotmistrz Wojsk Koronnych
Kanclerz Wielki
Wojski Pomorski

Obrazek



Avatar użytkownika
Rotmistrz
Rotmistrz
 
Posty: 1846
Dołączył(a): 09 lut 2020, 14:04
Lokalizacja: Kamieniec Podolski
Medale: 7
Order Zasługi RON IV (1) Order Zasługi RON V (1) Order Zasługi RON VI (1)
Krzyż Monarchii II (1) Medal Bene Merentibus (2) (1) Medal Bene Merentibus (1) (1)
Amarantowa Wstążka (1)
Godności Kancelaryjne: Kanclerz Wielki
Tytuł: 10. Wojski
Gadu-Gadu: 70637937

Re: Tego dnia...

Postprzez Michał Jerzy Potocki » 17 sty 2021, 14:22

15.01
1547 – Siedlce uzyskały prawa miejskie.
1582 – W Jamie Zapolskim zawarto rozejm polsko-rosyjski, który zakończył wojnę o Inflanty.
1734 – W krypcie na Wawelu odbyły się trzy ostatnie pogrzeby królewskie. Zostali pochowani: Jan III Sobieski, jego żona Maria Kazimiera i August II Mocny.
1791 – Odbyła się premiera komedii politycznej Powrót posła Juliana Ursyna Niemcewicza.
1813 – VI koalicja antyfrancuska: wojska rosyjskie rozpoczęły oblężenie Gdańska.
1863:
W nocy z 14 na 15 stycznia miała miejsce w Warszawie branka, która przyspieszyła wybuch powstania styczniowego.
W Warszawie ukazało się pierwsze wydanie tygodnika religijnego „Zwiastun Ewangeliczny”.
1871 – Powstało Warszawskie Towarzystwo Muzyczne.
/-/Michał Jerzy Potocki
Herbu Pilawa
Szlachcic Rzeczypospolitej Obojga Narodów
Rotmistrz Wojsk Koronnych
Kanclerz Wielki
Wojski Pomorski

Obrazek



Avatar użytkownika
Rotmistrz
Rotmistrz
 
Posty: 1846
Dołączył(a): 09 lut 2020, 14:04
Lokalizacja: Kamieniec Podolski
Medale: 7
Order Zasługi RON IV (1) Order Zasługi RON V (1) Order Zasługi RON VI (1)
Krzyż Monarchii II (1) Medal Bene Merentibus (2) (1) Medal Bene Merentibus (1) (1)
Amarantowa Wstążka (1)
Godności Kancelaryjne: Kanclerz Wielki
Tytuł: 10. Wojski
Gadu-Gadu: 70637937

Poprzednia stronaNastępna strona

kuchnie na wymiar kalwaria zebrzydowska

Powrót do Karczma zwana Rzym

Kto przegląda forum

Użytkownicy przeglądający ten dział: Brak zidentyfikowanych użytkowników i 3 gości