Konwoje

[Maurycy Orański]

Rejs blisko skarlandzkich brzegów przebiegał spokojnie. Żadnych nieprzyjaznych jednostek. Jedynie kilka samotnych handlowców.
Ale czy na pewno tylko handlowców? Dla bezpieczeństwa, pogotowie bojowe było utrzymywane.

[Maurycy Orański]

Stan pogotowia bojowego nie zmienia się cały czas. Obserwatorzy wypatrują zagrożeń, a załogi czyszczą broń aby była gotowa do użycia w każdej chwili.
Załogi wypatrują Gdańska jakby zbawienia

[Maurycy Orański]

Konwój zawinął do San Alberto. Tam wyładowano wino i sukna oraz pozostałe towary.
Wszystko rozeszło się dość szybko. Szczególnie te wymienione wyżej z nazwy ponieważ ich nie produkuje się na wyspach.

[Maurycy Orański]

Po jednodniowym odpoczynku, urbińskie galeony kardynała Orańskiego zostały załadowane rumem, przyprawami i miedzią.
Marynarze pracowali bardzo sprawnie chcąc szybko wrócić do rodzin więc, jeszcze przed południem, rozpoczął się rejs powrotny do Pesaro.

[Maurycy Orański]

Konwój zostawił za sobą archipelag Nowej Kurlandii. Odległość do domu zmniejszała się z każdą chwilą.

[Maurycy Orański]

Nowa Kurlandia majaczyła się w oddali gdy konwój mknął do swojego celu.
Przy pracy, marynarze modlili się by nie napotkać, tym razem, piratów

[Maurycy Orański]

Kilkadziesiąt kilometrów przed konwojem z Lewantu płynął konwój z Pesaro. Galeony nie naładowane do pełna płynęły nieco szybciej niż zwykle by po zmroku wypłynąć na otwarte wody oceaniczne.

[Maurycy Orański]

Cztery pękate chelandie siedziały w wodzie niezwykle nisko. Ich ładownie były teraz wypełnione do absolutnego maksimum – od setek ormiańskich dywanów, przez palestyńską oliwę i tony starannie wentylowanych cytrusów, aż po leżące tuż pod mostkami, bajecznie drogie włoskie klejnoty z Apulii. Admirał Robert, stojąc na pokładzie "Świętego Maurycego", miał pełną świadomość, że dowodzi w tej chwili jedną z najcenniejszych, jeśli nie najcenniejszą flotyllą na tych wodach.
Przed południem na horyzoncie wyłoniły się zarysy lądu. Nie było to jednak jeszcze wybrzeże dalmatyńskie. Konwój zbliżał się do Archipelagu Nowej Kurlandii.
Gdy konwój mijał największą z wysp archipelagu, zza zalesionego cypla wysunęły się niespodziewanie dwa okręty patrolowe.
Kurlandzkie okręty zbliżyły się na odległość zaledwie dwóch kabli. Przez kilkanaście długich minut obie floty płynęły równolegle, mierząc się wzrokiem. Żołnierze Roberta, w lśniących kolczugach i białych płaszczach, stanęli w milczeniu wzdłuż nadburci "Świętego Maurycego", demonstrując siłę, żelazną dyscyplinę i gotowość do walki.
Kurlandczycy rozpoznali banderę królewską. Kapitanowie także ustawili swoich ludzi w szeregach wzdłuż burt. Po wzajemnym oddaniu honorów, obie grupy popłynęły w swoje strony.

[Maurycy Orański]

Flota uformowała ciasny szyk. Cztery ciężkie od cytrusów, oliwy, dywanów i biżuterii transportowce płynęły blisko siebie, a wojenny flagowiec Roberta osłaniał je od strony lądu, niczym tarcza.
Na szczęście pierwszego dnia było spokojnie

[Maurycy Orański]

Szóstego dnia rejsu wiatr zmienił kierunek, wiejąc teraz stabilnie i mocno z północnego wschodu. Brzegi Skarlandu,skurczyły się do rozmiarów ciemnej kreski na horyzoncie, by wreszcie całkowicie zniknąć za rufami okrętów.
– Zabezpieczyć wszystko pod pokładami! Podwójne liny na takielunku! – krzyczał admirał przez tubę, przekrzykując ryk oceanicznego wiatru. – Jeśli stracimy maszty na tym pustkowiu, nikt nas tu nie znajdzie!
Dla marynarzy zaczął się najtrudniejszy etap misji. O ile ciężkie, pancerne skrzynki ze złotem i biżuterią z Bari spoczywały bezpiecznie na samym dnie ładowni, stabilizując statki, o tyle cytrusy stały się prawdziwym utrapieniem.
Owoce musiały być wietrzone, by nie spleśniały od zaduchu, ale otwarcie luków na oceanie groziło zalaniem ładowni słoną wodą, która błyskawicznie zniszczyłaby cytryny, zrujnowała bezcenne ormiańskie dywany i zanieczyściła palestyńską oliwę.
Pod czujnym okiem Roberta wdrożono rygorystyczny system. Luki ładowni uchylano tylko wtedy, gdy statki wznosiły się na grzbiety fal, i natychmiast zamykano, gdy opadały w doliny, chroniąc je przed rozbryzgami.
Żołnierze eskorty, odłożywszy swoją broń, dołączyli do załóg przy pompach zęzowych, by na bieżąco usuwać każdą kroplę wody, która wdarła się pod pokład.