Majątek Nieświerz.

[Konrad Radziwiłł]

Ledwie świt począł różowić śniegi na skrajach nieświeskich borów, a już serce rwało mi się ku gonitwie. Ojciec mój, JO Samuel, jak przystało na gospodarza tych ziem, ruszył przodem, ja zaś trzymałem się nieco z tyłu, rad z rześkiego powietrza i z tej swobody, którą tylko młodość i koń pod siodłem dać potrafią. Arcybiskup Benedykt, człek czcigodny i poważny przy stole, w siodle jednak jakby odmłodniały, nie szczędził żartów, aż echo niosło je między pniami.

Kiedy na rozstajnych duktach postanowiono rozdzielić się dla lepszego obłowu, skręciłem ku gęstszemu ostępowi, gdzie ślady zwierzyny gęsto znaczyły świeży śnieg. Służba trzymała się w tyle, a ja, uniesiony myślą o pierwszym w życiu wielkim trofeum, zapomniałem o całym świecie.

Las był cichy, tylko czasem strząśnięty z gałęzi puch opadał bezszelestnie. Wtem usłyszałem trzask – nie taki, jaki czyni sarna czy dzik, lecz suchy, jakby końskie kopyto nadepnęło na zmrożoną gałąź. Zatrzymałem rumaka i w tej samej chwili ujrzałem przed sobą sylwetkę jeźdźca. Stał w półmroku między drzewami, a lufa jego strzelby była już podniesiona.

Nie rozpoznał mnie.

Pamiętam tę krótką chwilę, która zdała mi się dłuższa niż niejedna uczta. Patrzyłem prosto w czarne oko muszkietu, a serce biło mi w piersi jak oszalałe. Chciałem krzyknąć, lecz głos ugrzązł mi w gardle. Zaczalem machac rekoma nagle i wtedy dopiero arcybiskup drgnął, zmarszczył brwi i opuścił broń.

— Toz to nie dzik! — zawołał. — Podkomorzy Konrad?!

Śmiech, który potem wybuchł, był może głośniejszy niż huk niejednego strzału tego dnia, lecz ja jeszcze długo czułem chłód owej chwili na karku. Benedykt zsiadł z konia, uścisnął mnie jak rodzonego syna i począł przepraszać, że w półmroku i przez śnieżną mgłę wziął mnie za rosłego jelenia.

— Jeszcze chwila, a miałbym trofeum, które by mnie do końca życia prześladowało — rzekł z powagą, choć oczy mu się śmiały.

Dalsze polowanie nie szło mi już tak żwawo. Choć ustrzeliłem lisa i podniosłem z ostępu kilka kuropatw, myślami wciąż wracałem do tej lufy skierowanej w moją pierś i do dziwnego uczucia, jak blisko człowiek bywa kresu, nie wiedząc o tym.

Gdy wreszcie wyjechałem na umówioną polanę, gdzie płonęły ogniska, a szlachta gwarzyła wesoło, ojciec mój pierwszy dostrzegł mnie wśród drzew.

— A cóż tak markotny, synu? — zawołał.

Spojrzałem na Benedykta, który już z daleka czynił znak krzyża.

— Upolowany dziś prawie bylem .— odparłem — Mało brakło, a sam stałbym się zwierzyną.

[Samuel Radziwiłł]

Książe Samuel po rozstaniu się z pozostałymi Gośćmi, udał się przed siebie. Wsłuchiwał się w poranne odgłosy nieświeskich borów. Śnieg lekko prószył, gdy zza drzew wychynął... wilk, biały wilk... zatrzymał się na chwilę... spojrzeli ku sobie jakby się badali. Książe "słyszał" ciszę czeladzi, nie wyciągnął broni, wilk odszedł w puszczę... Dziwne to było spotkanie...

Godzinę pózniej było kilka kuropatw... Na wieczerzę wystarczy- rzekł Radziwiłł i ruszyli ku wyznaczonej polanie...

Gdy już tam dotarto, służba zajęła się upolowaną zwierzyną, gdy Konrad się pojawił z nietęgą miną.
-A cóż tak markotny, synu?
-Upolowany dziś prawie byłem. Mało brakło, a sam stałbym się zwierzyną.

Wszyscy wokół się śmiali usłyszawszy całą historię opowiedzianą przez Eminencję Benedykta.

Uczta była już prawie gotowa, wkrótce całe towarzystwo wraz z królem Jegomościem zasiadło na przygotowanych fotelach...

[Benedykt Orański]

Polowanie to nie było dla mnie udane. Pomimo ustrzelenia dzika, o mało co nie pozbawiłem życia Podkomorzego Konrada. Już miałem nacisnąć na spust gdy jak mi zdawało "jeleń" zaczął machać rękami. Okazało się, że był to Mości Konrad. Natychmiast ogarnął mnie lęk i mój organizm zareagował najgorzej jak tylko można - śmiechem. Choć na zewnątrz można było wywnioskować, że całą sytuację potraktowałem żartobliwie, wewnątrz popadłem w przygnębienie. Mogłem mieć krew niewinnego na rękach! Gdy miała zacząć się uczta wziąwszy Podkomorzego na stronę jąłem się spowiadać z mojej nieodpowiedzialności i błagać go o przebaczenie...

[Maurycy Orański]

Maurycy przybył do Nieświeża długo po pozostałych. Jechał konno, aby poruszać się jak najszybciej.
Kiedy zajechał na dziedziniec zamkowy nikogo nie zastał, ale służba poinformowała go natychmiast że Król Jegomość, Książę Samuel i pozostali Panowie udali się w Bory.
-Dołączmy i my do nich!-zakrzyknął kardynał na swoich ludzi po czym dotknął rohatyny przywiązanej do siodła.
Dwóch towarzyszących mu szlachciców przyjęło te słowa z uśmiechem. Pachołkowie byli trochę mniej entuzjastyczni. Po chwili cała grupa opuściła obręb murów i przejechawszy przez miasto ruszyła do boru. Śnieżna pierzyna przez grubo ponad godzinę była nienaruszona przez jakiekolwiek zwierzę. Dopiero wprawne oko litewskiego towarzysza księcia hetmana dostrzegło ścieżkę jakiegoś zwierzęcia.
-Pewnikiem łoś-orzekł Orański, przyjrzawszy się śladom.
Następnie dosiadł konia i poprowadził naprzód swój orszak. Szli ostrożnie przez leśne ostępy. Nim dotarli do tropionej zwierzyny, pan Biedrzyncki, jeden z towarzyszy hetmana, zastrzelił pierwszą zdobycz-polującego krogulca, co Maurycy skomentował że pewnie sikorki są wdzięczne za ten strzał.
W końcu, w oddali dało się dostrzec łosia który obgryzał gałęzie.
Czujne zwierzę nie dało się zaskoczyć więc książę kardynał musiał puścić się za nim w pogoń. Niestety, pierwszy cios był chybiony. Maurycy ledwo zdołał zawrócić konia by uniknąć kontrataku zwierzęcia. Kolejny raz zakończył się przebiciem boku łosia. Osłabiony byk zwolnił biegu i jeszcze próbował uderzyć Orańskiego porożem. Unik był jednak, tym razem, łatwiejszy.
-Janie! Jest twój!-krzyknął wojewoda
Litwin złożył się do strzału z rusznicy i celnie dobił zwierze.
Służba przytroczyła martwe ciało do koni i cała grupa wróciła na zamek

[Aleksander Trzaska-Chojnacki]

Na koniec dotarł Ordynat Prusko-Pomotski i tez udał sie szukac Towarzystwa w Borze
W pewnym momenvie spotkał Kardynała Oranskiego i oboe grupy poszly razem

[Olbracht Łaski]

Olbracht Łaski, wojski i marszałek czuwał nad bezpieczeństwem Jego Królewskiej Mości podczas polowania, tak jak podlegli mu cisi ludzie. Miejscowi, dobrani do nagonki podczas polowania szlachetnych zgromadzonych zostali sprawdzeni pod kątem poglądów na temat monarchy, wiary oraz dobrego prowadzenia się. Nie były to żarty, ponieważ polowanie w puszczy stanowiło idealną okazję dla opłaconego przez obce mocarstwa zabójcy do zamachu. Pan Olbracht był pewien, że jeśli się wywiąże z obowiązków ochrony monarchy, łaski go nie miną! )

[Jerzy IV]

Panowie uczta była prześwietna a historie opowiedziane były prawdziwie intrygujące. Obawiamy się, że będziemy musieli opuścić tę przecudowną ucztę i to wspaniałe towarzystwo, gdyż wzywa nas sprawa natury królewskiej do Gdańska. Nie opuścimy Was na długo. Jak tylko załatwimy swe obowiązki królewskie w tym Królewskim Mieście, to powracamy do Wilna, gdyż tam rozpocznie się pod koniec lutego Sejm Walny. Wielmożnym Panom polecamy dalej się dobrze bawić, a gdy nadejdzie goniec z Wilna, zapraszamy na sejm.

[Olbracht Łaski]

W takim razie, ruszamy z JKM jako eskorta do Gdańska. Wola nieba, z nią się zawsze zgadzać trzeba.