Miasto portowe Pesaro.

[Konrad Radziwiłł]

Siódmy dzień, jak każdy, zaczął się inspekcją ładunku. Nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości więc służba pokładowa mogła toczyć się zwykłym trybem: obserwacja, obsługa, czyszczenie pokładów i broni. Po zmroku, wachta spostrzegła światła na wybrzeżu Orientyki

Radzę uważać, w tamtych okolicach łatwo osiąść na mieliźnie.

[Maurycy Orański]

Na szczęście, tym razem, moi ludzie bezpiecznie zawinęli do Wenecji. Ostatnio jednak, podobny wypadek miał miejsce w okolicach Fortu Jakuba

[Maurycy Orański]

Ostatnie dni upłynęły na skrupulatnych inspekcjach. Oficerowie, odpowiadający za bezpieczeństwo rejsu, nadzorowali proces uszczelniania skrzyń i ich inwentaryzacji. Ładunek bowiem był niecodzienny: figury i figurki odlane z metali szlachetnych, które będą zdobić pałace, ratusze i kościoły. Obok nich w skrzynkach złożono zastawy reprezentacyjne, a także naczynia liturgiczne.
W czasie załadunku, samo nabrzeże ochraniało czterdziestu piechurów. Reszta nadzorowała pokłady i ładownie, a gdy ostatnia skrzynia znalazła się na swoim miejscu, strażnicy zapieczętowali luki.
Gdy siedem galeonów, załadowanych bezcennym skarbem, opuszczało port, dowódca wydał rozkaz formalnego salutu armatniego by oddać honory garnizonowi książęcemu.

[Maurycy Orański]

Konwój wiozący ładunek który mógłby stać się łakomym kąskiem dla piratów posuwał się w zwartym szyku aby w razie ewentualnych komplikacji statki osłaniały się wzajemnie ogniem. Tego dnia trasa biegła cały czas przy brzegach kontynentu Vaarlandzkiego.

[Maurycy Orański]

Trzeciego dnia rejsu, konwój natknął się na eskadrę cesarskich galer. Zgodnie ze zwyczajem okręcie konwojów zasalutowały okrętom wojennym. Kiedy Grecy zbliżyli się do konwoju załogi mogły sobie uciąć krótką pogawędkę ponieważ okręty płynęły kilkanaście minut jednym kursem. Potem eskadra wykonała zwrot by powrócić do Italii konwój kontynuował rejs w kierunku Nowej Kurlandii.

[Maurycy Orański]

Wreszcie nadszedł dzień rejsu po otwartych wodach. Konwojowi na tych towarzyszyły niewielkie jednostki kupieckie również zmierzające do Nowej Kurlandii.

[Maurycy Orański]

Bizantyjska Italia powitała konwój patrolami marynarki wojennej. Jednym ze spotkanych okrętów była jerozolimska galera. Na widok bandery Orańskich, jednostka podpłynęła do konwoju by powitać przyjacielskie statki. Następnie towarzyszyła konwojowi przez kilka godzin w przyjaznej atmosferze.

[Maurycy Orański]

Rejs po wodach niczyich upłynął pod znakiem wzmożonej czujności. Wachty wypatrywały zagrożenia ze strony każdej zauważonej osady nadbrzeżnej, ale otwarte furty działowe skutecznie odstraszyły potencjalnych napastników.

[Maurycy Orański]

Wreszcie konwój zawinął do portu macierzystego w Pesaro.
Byli tam zakontraktowani kupcy i piekarze, ale nie na cały towar. Nie był to jednak nawet najmniejszy problem. Zaraz zgłosili się mniejsi kucharze, cukiernicy i winiarze, a także zwykli ludzie więc towar rozszedł się w miarę szybko.

[Maurycy Orański]

Marynarze po powrocie z konwoju ledwo zdążyli zostawić pensje żonom, rodzinom, karczmarzem albo prostytutkom i już musieli wracać na wybrzeże gdzie zajechały wozy ze złotem i winem.
Żeglarze nie byli zadowoleni,może poza załogą świeżego galeonu, która w sporej części rwała się by zobaczyć Wenecję. Jego ładownie szybko zapełniły się beczkami z winem więc załoga została skierowana do pomocy na innych okrętach razem z załogą eskorty.
Razem, żeglarze ukończyli załadunek tuż po 12 i konwój ruszył w kierunku najpierw Skarlandu, a potem Orientyki