przez Maurycy Orański » 07 lis 2026, 20:40
Książę-Kardynał stał na wysokim kasztelu rufowym swojego giganta
Admirał podniósł do oka lunetę. Daleko na zachodzie, majaczyły zarysy kamiennych bastionów twierdzy Vaxholm, jedynej zapory chroniącej sam Sztokholm.
– Twierdza-kolec. Zbudowana po to, by nikt nie przedarł się do ich stolicy. Nie zamierzam fundować nam powtórki z poprzedniego starcia- powiedział Orański opuszczając lunetę.
Blokada została założona idealnie na granicy zasięgu dział twierdzy. Szwedzcy kanonierzy na murach Vaxholmu mogli jedynie patrzeć z bezsilną wściekłością, jak flota sojuszników, stojąc na bezpiecznych, otwartych wodach, bezkarnie odcina główną arterię handlową ich imperium.
Na efekty morderczej taktyki nie trzeba było długo czekać. Szwedzkie prawo, zmuszające wszystkie statki z miedzią i srebrem do płynięcia na oclenie do Sztokholmu, zadziałało niczym perfekcyjna przynęta, a pułapka zatrzasnęła się niemal natychmiast.
Jeszcze tego samego, pierwszego dnia blokady, zaledwie kilka godzin po rzuceniu kotwic, zwiadowcza pinasa,, wystrzeliła z falkonetu, sygnalizując kontakt. Z gęstej, mgły wyłoniły się żagle trzech dużych, statków handlowych. Konwój z Dalarny, wyładowany tysiącami płyt miedzianych, zmierzał posłusznie w stronę stolicy.
Ucieczka ociężałych, załadowanych kruszcem fluit przed mackami galeonów była niemożliwa. Gdy „Orania” oddała ostrzegawczą salwę z dział pościgowych, , konwój natychmiast zrzucił żagle.
Maurycy Wilhelm Jerzy kardynał Orański-Nassau Książę na Tarnowie i San Alberto,
Kanclerz Wielki
Biskup Krakowski
baron Pesaro,
wicekról Nowej Kurlandii,
wojewoda sandomierski,
